Zespół preekscytacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zespół preekscytacji
ICD-10 I45.6

Zespół preekscytacji (ang. Pre-excitation syndrome) – wrodzona choroba serca polegająca na istnieniu w sercu dodatkowej drogi przewodzenia umożliwiającej pobudzenie elektryczne (depolaryzację) części lub całej komory szybciej, niż gdyby bodziec był przewodzony tylko poprzez fizjologiczny układ bodźcoprzewodzącywęzeł przedsionkowo-komorowy, pęczek Hisa i jego odnogi. Istnieją różne typy dróg dodatkowych, łączących różne struktury serca i powodujące powstanie różnych zespołów klinicznych.

Typ Przewodzenie pobudzenia odstęp PQ zespół QRS fala delta
Zespół Wolffa-Parkinsona-White'a pęczek Kenta krótki wydłużony obecna
Zespół Lowna-Ganonga-Levine'a nieswoiste krótki normalny brak
Typ Mahaima włókna Mahaima normalny wydłużony obecna


Najczęstszy typ zespołu preekscytacji jest związany z obecnością pęczka Kenta, łączącego przedsionek z komorą. Zespół objawów związanych z obecnością tego typu drogi dodatkowej (częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy) wraz ze specyficznym obrazem elektrokardiograficznym nazywany jest zespołem Wolffa-Parkinsona-White'a (lub zespołem WPW) a nazwa ta często mylnie stosowana jest jako synonim zespołu preekscytacji. Pozostałe typy dróg dodatkowego przewodzenia występują kazuistycznie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mark E.Josephson (red): Clinical Cardiac Electrophysiology: Techniques and Interpretations. Fourth Edition. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins, 2008. ISBN 978-0-7817-7739-1.
  • D.P.Zipes, J.Jalife (red): Cardiac Electrophysiology: From Cell to Bedside. Fifth Edition. Philadelphia: Saunders/Elsevier Health Sciences, 2009. ISBN 978-1-4160-5973-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.