Zespolony typ danych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Typ zespolony to typ danych w określonym języku programowania, umożliwiający przechowywanie wartości zespolonych i wykonywanie operacji na tych wartościach.

Podstawowe zasady[edytuj | edytuj kod]

Liczby zespolone składając się z części rzeczywistej i części urojonej. Obie części są reprezentowane przez wartości rzeczywiste. Komputerowa reprezentacja taki liczb sprowadza się do rezerwacji w pamięci obszaru niezbędnego do przechowania pary liczb, czyli dwóch wartości, wybranego z dostępnych w konkretnym języku programowania, typu rzeczywistego. Nieodłącznie z typem zespolonym wiąże się również zestaw operatorów i funkcji dostarczanych przez język lub konkretną implementację do wykonywania operacji na wartościach zespolonych. Konkretne wartości zespolone w kodzie źródłowym reprezentowane są za pomocną literałów zespolonych lub wyrażeń.

Typ zespolony w językach programowania[edytuj | edytuj kod]

PL/I[edytuj | edytuj kod]

W PL/I dane zespolone opisane są w deklaracjach atrybutem COMPLEX (lub w skrócie CPLX). Dane zespolone mogą być reprezentowana za pomocną liczb:

  • stałopozycyjnych (atrybut FIXED)
  • zmiennopozycyjnych (atrybut FLOAT)

o różnej reprezentacji w pamięci. Ponadto można stosować atrybut podstawy systemu liczbowego:

Fortran 77[edytuj | edytuj kod]

Typ zespolony oznaczany jest słowem kluczowym COMPLEX. Zmienne i wartości zespolone mogą być argumentami standardowych operatorów i funcji. Przeprowadzane są automatyczne konwersje argumentów rzeczywistych i całkowitych do typu zespolonego, w przypadku użycia do takiego argumentu i argumentu zespolonego lub użycie liczby w kontekście, w którym wymagana jest wartość zespolona. Nie odnosi się to jednak do wartości podwójnej precyzji, w typ przypadku wymagana jest jawne zastosowanie funkcji przekształcającej CMPLX.

Algol 68[edytuj | edytuj kod]

Dostępny jest typ zespolony i literały zespolone.

Mathcad[edytuj | edytuj kod]

Dostępny jest typ zespolony zapisany w postaci kanonicznej (algebraicznej). Istnieje możliwość tworzenia zmiennych zespolonych. Dostępne są dla tego typu podstawowe operacje zespolone.

D[edytuj | edytuj kod]

Język D powstał jako obiektowy następca języka C. Wprowadzono w nim wiele rozszerzeń, w tym między innymi typ urojony (ifloat, idouble, ireal)[1] i zespolony typy danych (cfloat, cdouble, creal)[1]. Zdefiniowane są w składni zasady tworzenia literałów urojonych i zespolonych.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 użycie różnych identyfikatorów, odpowiadających typom zmiennoprzecinkowym dostępnym w tym języku, z przedrostkiem "i" lub "c", wiąże się z rozmiarem pamięci przeznaczonym na przechowywanie liczby/liczb i ich precyzji

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Bielecki, Rozszerzony PL/I i JCL w systemie OS/RIAD, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1986, Seria: Biblioteka Informatyki, ISBN 83-01-06146-4
  2. Ryszard K. Kott, Krzysztof Walczak. Programowanie w języku Fortran 77, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1991, ISBN 83-204-1362-1
  3. Język D na Wikibooks

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]