Zeszkieletowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zeszkieletowanie - ostatnie stadium rozkładu zwłok, gdzie widoczny jest pełen szkielet bez skóry czy innych tkanek miękkich. Czas, w którym przebiega zeszkieletowanie, jest zależny od takich czynników, jak temperatura, wilgotność, ekspozycja zwłok na działanie promieni słonecznych oraz działalność padlinożerców. Na wolnym powietrzu do zeszkieletownia dochodzi w ciągu 1,5 - 2 lat, części miękkie zwłok pogrzebanych rozpadają się średnio w ciągu 3 - 5 lat, a do zupełnego zeszkieletowania, czyli rozpadu również ścięgien, chrząstek i więzadeł dochodzi po upływie 5 - 10 lat. Obecność dużych ilości mrówek lub warunków sprzyjających rozwojowi larw owadów może skrócić czas procesu do 40, a nawet 9 - 10 dni.[1]

Przypisy

  1. Vincent J. M. Di Maio: Medycyna sądowa. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 2008, s. 35. ISBN 83-87944-59-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Raszeja: Medycyna sądowa : podręcznik dla studentów. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1993, s. 56. ISBN 83-200-1743-2.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.