Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia
Dewiza: Jezu, ufam Tobie!
Jesus, I trust in you!
Herb zakonu
Nazwa łacińska Congregatio Sororum Beatae Mariae Misericordiae
Skrót zakonny ZMBM
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Status kanoniczny Zgromadzenie zakonne na prawie papieskim
Założyciel Teresa Ewa z Sułkowskich Potocka
Data założenia 1 listopada 1862
Data zatwierdzenia 1878
Przełożony Petra Kowalczyk
Strona internetowa
Matka Teresa Potocka
Klasztor Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewniki
Grób hrabiny Ewy Karoliny Potockiej z domu Sułkowskiej znanej jako siostra Teresa Potocka lub matka Teresa Potocka – założycielki Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia oraz matki Ksawery Ożarowskiej i matki Leonardy Cieleckiej w grobowcu zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, ZMBM (Congregatio Sororum Beatae Mariae Misericordiae łac.) – żeński zakon katolicki założony w Warszawie w 1862 roku przez Teresę Ewę z książąt Sułkowskich hrabinę Potocką (1814 – 1881)[1].

Herb: krzyż z promieniami, u jego podstawy litera: M.

Historia zgromadzenia[edytuj | edytuj kod]

Początki i kształtowanie misji[edytuj | edytuj kod]

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym żyła i zmarła Święta Siostra Faustyna, założyła Matka Teresa Ewa z książąt Sułkowskich hrabina Potocka, po ośmiomiesięcznej praktyce w Domu Miłosierdzia w Laval, Francja, wróciła do Polski i na zaproszenie abpa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego objęła w Warszawie „Dom Schronienia” dla dziewcząt moralnie upadłych.

1 listopada 1862 abp Feliński poświęcił kaplicę i dom dla dziewcząt, i ten dzień przyjmuje się jako datę powstania Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce.

7 września 1878 roku, Zgromadzenie połączyło się ze Zgromadzeniem w Laval i otrzymało zatwierdzenie papieskie w formie dekretu pochwalnego wydanego przez Świętą Kongregację Biskupów i Zakonników.

Nowe konstytucje wytyczyły organizację Zgromadzenia i sposób życia. Odtąd Zgromadzenie mogło się normalnie rozwijać w granicach oznaczonych prawem kościelnym.

W 1922 roku nastąpiło odłączenie się od Zgromadzenia w Laval i zakon zaczął kontynuować swoją działalność samodzielnie.

W okresie międzywojennym XX wieku coraz więcej było młodych dziewcząt, kierowanych przez kuratoria, sądy i osoby prywatne, dla których stopniowo zorganizowano system szkolny. W ten sposób „Domy Miłosierdzia”, które były miejscem pracy i modlitwy, przekształcały się w zamknięte zakłady wychowawcze z programem nauczania w zakresie szkoły podstawowej i średnich szkół zawodowych.

W czasach komunistycznych do 1962 upaństwowiono zakłady prowadzone przez Zgromadzenie, a niektóre przekształcono na placówki Caritas, w których siostry objęły opieką dzieci o obniżonej sprawności umysłowej i psychoruchowej oraz chore kobiety.

Współzałożycielki zakonu[edytuj | edytuj kod]

Teresa Agata Rondeau (ur. 6 października 1793 w Laval, zm. 16 lipca 1866 w Laval)[edytuj | edytuj kod]

Pod wpływem swego spowiednika o. Jean`a Chanon SJ podjęła się pracy nad pokutnicami, czyli kobietami, które potrzebowały głebokiej odnowy moralnej i chciały odmienić swoje życie. Nie mając odpowiedniego przygotowania ani doświadczenia, w 1818 roku udała się do Bordeaux, gdzie istniał dom pokutnic zwany „Miłosierdzie“, by zapoznać się z jego organizacją i metodami pracy apostolskiej. Tam odbyła nowicjat, złożyła prywatne śluby i wróciła do Laval, by zostać fundatorką nowego dzieła, niezależnego od istniejącego w Bordeaux.

Za jej życia siostry nie składały ślubów wieczystych, lecz co roku ponawiały śluby czasowe przed spowiednikiem w konfesjonale. Zmarła 16 lipca 1866 roku w Laval i została pochowana w ogrodzie na posesji Zgromadzenia.

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce przyznało jej tytuł współzałożycielki.

Teresa Ewa Potocka (ur. 22 października 1814 w Warszawie, zm. 6 lipca 1881 w Wilanowie)[edytuj | edytuj kod]

W 1838 roku Teresa Ewa Potocka wyszła za mąż za hrabiego Władysława Potockiego z Chrząstowa koło Częstochowy. Po jego śmierci i bezdzietnym małżeństwie, zaczęła myśleć o całkowitym poświęceniu się Bogu i ufundowaniu dzieła miłosierdzia.

Za radą kierownika duchowego ks. Zygmunta Goliana wraz z dwiema towarzyszkami pojechała do Laval we Francji, by pod kierunkiem Matki Teresy Rondeau zapoznać się z metodami pracy nad poprawą dziewcząt i kobiet moralnie upadłych.

Po skróconym nowicjacie w czasie obłóczyn otrzymała imię zakonne Teresa. Z Laval zabrała regulaminy, które miały służyć do zachowania tego samego stylu życia i pracy apostolskiej w nowej, ale niezależnej instytucji w Polsce.

Po powrocie do kraju przyjęła zaproszenie arcybiskupa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego i objęła „Dom schronienia“ w Warszawie przy ul. Żytniej, który został poświęcony 1 listopada 1862 roku. Tę datę przyjmuje się jako początek działalności Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce.

W 1868 roku, Matka Potocka otwarła dom w Krakowie. W 1878 roku przyjęła propozycję wysuniętą przez Zgromadzenie w Laval, by połączyć obie rodziny zakonne w celu uzyskania zatwierdzenia przez Stolicę Apostolską. Po uzyskaniu dekretu pochwalnego Stolicy Świętej, zarządzała polskimi domami jako wikaria zależna od przełożonej generalnej w Laval. Zmarła po długiej chorobie 6 lipca 1881 roku Wilanowie, pochowana została na Powązkach w Warszawie.

Faustyna Maria Kowalska (ur. 25 sierpnia 1905 w Głogowcu, zm. 5 października 1938 w Krakowie)[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Faustyna Kowalska.

1 sierpnia 1925 w Domu Zakonnym w Warszawie postulat rozpoczęła Helena Kowalska – późniejsza Święta Faustyna.
30 kwietnia 1926 uczestniczyła w obłóczynach, stając się członkiem Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.

Jej życie i apostolstwo przyczyniło się do znacznego rozsławienia zgromadzenia.
25 sierpnia 1995 uznano ją za duchową współzałożycielkę.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Obecnie Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia prowadzi Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy dla dziewcząt, domy samotnych matek, świetlice terapeutyczne i przedszkola, głosi orędzie Miłosierdzia w sanktuariach, parafiach, w kraju i poza granicami, formuje apostołów Bożego Miłosierdzia w międzynarodowym stowarzyszeniu „Faustinum”[2], prowadzi Wydawnictwo „Misericordia”[3], redaguje własny kwartalnik „Orędzie Miłosierdzia”[4], współpracuje z mediami, starając się we wszystkich pracach uobecniać w świecie ewangeliczną wartość, jaką jest miłosierdzie Boskie i ludzkie. W Płocku, od 25 marca 2009, czynne jest Okno życia.

Działalność w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Zakon jest również opiekunem Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.

Działalność poza granicami Polski[edytuj | edytuj kod]

Stany Zjednoczone[edytuj | edytuj kod]

W 1986 r. Kardynał Bernard Law podczas pielgrzymki do Sanktuarium w Łagiewnikach, zwrócił się do Matki Generalnej Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia , siostry Pauliny Słomki, o przysłanie do Bostonu kilku sióstr w celu stworzenia wspólnoty Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.
Trzy siostry przybyły do Bostonu 15 września 1988, gdzie założyły tymczasowo klasztor przy parafii Matki Boskiej Częstochowskiej. Był to pierwszy międzynarodowy dom tego Zgromadzenia założony poza Polską.

Początkowo siostry pracowały w jadłodajni o nazwie "Our Daily Bread", a następnie przez kilka lat w schronisku dla bezdomnych zubożałych kobiet z dziećmi o nazwie "St. Ambrose Family Inn".
Kiedy pierwsza amerykańska kandydatka wyraziła zainteresowanie wstąpieniem do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, 10 października 1993, decyzją kardynała Bernard Law, Zgromadzenie zostało przeniesione do obecnego klasztoru przy kościele św Anny, Neponset Ave. Dorchester, MA.

Apostolstwo Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Bostonie przeszło ewolucję. Zamiast pracy w schronisku dla bezdomnych kobiet, modlą się z osobami w podeszłym wieku i umierającymi w domach opieki oraz docierają do kobiet i mężczyzn w więzieniach, głosząc orędzie Miłosierdzia Bożego.

Klasztor ten służy jako dom formacyjny dla wszystkich anglojęzycznych kandydatek.

Białoruś[edytuj | edytuj kod]

  • Dom zakonny w Sziławiczi
  • Dom zakonny w Postawy

Czechy[edytuj | edytuj kod]

  • Dom zakonny w Dvůr Králové nad Labem[8]
  • Dom zakonny w Praha 2 – Vyšehrad[8]

Izrael[edytuj | edytuj kod]

  • Dom zakonny w Jerozolimie, Via Dolorosa (Sanktuarium Ubiczowania, SBF)

Kazachstan[edytuj | edytuj kod]

  • Dom zakonny w Pietropavlovsk, Auezova 133 A
  • Dom zakonny w Tajynsza, Kunszygys 81

Słowacja[edytuj | edytuj kod]

Włochy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]