Zgromadzenie na rzecz Francji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zgromadzenie na rzecz Francji
Lider Charles Pasqua
Data założenia 1999
Deklarowana
ideologia polityczna
konserwatyzm
gaullizm
suwerenizm
Barwy niebieski
strona oficjalna

Zgromadzenie na rzecz Francji (fr. Rassemblement pour la France, RPF) – francuska prawicowa, eurosceptyczna i konserwatywna partia polityczna, działająca od 1999.

RPF powstał na bazie Zgromadzenia na rzecz Francji oraz Niezależności Europy (Rassemblement pour la France et l'Indépendance de l'Europe) – listy wyborczej biorącej udział w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 1999. Komitet ten powołali dysydenci ze Zgromadzenia na rzecz Republiki, skupieni wokół byłego ministra spraw wewnętrznych Charles'a Pasqui. Grupa ta kwestionowała politykę władz RPR, zarzucając odchodzenie od idei gaullizmu i nadmierne poparcie dla integracji europejskiej. Listę wyborczą RPFIE wsparł także Ruch dla Francji i jego przewodniczący Philippe'a de Villiers. Wspólny komitet uzyskał ponad 13,5% głosów, co przełożyło się na 13 mandatów eurodeputowanych. Wynik ten pozwolił eurosceptykom zająć drugie miejsce za Partią Socjalistyczną i niespodziewanie wyprzedzić obie formacje centroprawicowe (koalicję RPR i Demokracji Liberalnej oraz UDF).

Na fali wyborczego sukcesu 21 listopada 1999 odbył się kongres założycielski Zgromadzenia na rzecz Francji. Charles Pasqua został przewodniczącym ugrupowania, Philippe de Villiers jego zastępcą. Już w połowie 2000 doszło do konfliktu między liderami partii, na skutek czego Philippe de Villiers ze swoimi zwolennikami reaktywował Ruch dla Francji.

Przywódca RPF zadeklarował zamiar startu w wyborach prezydenckich w 2002, nie zdołał jednak zebrać wymaganych 500 podpisów wśród polityków sprawujących funkcje wybieralne. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku pięciu suwerennistów uzyskało mandaty do Zgromadzenia Narodowego, większość przy poparciu Unii na rzecz Większości Prezydenckiej.

22 października 2002 biuro polityczne RPF wyraziło zgodę na podwójne członkostwo w Zgromadzeniu i w Unii na rzecz Ruchu Ludowego, do której przystąpili prawie wszyscy deputowani. Partia wystawiła swoją odrębną listę w wyborach do PE w 2004, która uzyskała 1,7%. Po tej porażce RPF zaprzestał prowadzenia aktywnej działalności, formalnie wciąż istnieje jako stronnictwo stowarzyszone z UMP. Również w 2004 Charles Pasqua został przy poparciu ludowców wybrany do Senatu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]