| Zieleń S |
|
|
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
|
N-4-[[4-(dimetyloamino)fenylo]-(4-dimetyloazaniumylidenocykloheksa-2,5-dien-1-ylideno)metylo]-3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonian sodu
|
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
E142, C.I. 44090, zieleń brylantowa BS, zieleń malachitowa G, zieleń diamentowa
ang. Food Green 4 |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C27H25N2NaO7S2 |
| Masa molowa |
576,63 g/mol |
| Wygląd |
ciemnozielony proszek |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
3087-16-9 |
| PubChem |
91525[2] |
|
|
| Podobne związki |
| Podobne związki |
fiolet krystaliczny |
Zieleń S, zieleń brylantowa BS (E142) − organiczny związek chemiczny, trifenylometanowy barwnik smołowy. Jest zakazany w niektórych krajach[3].
Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 5 mg/kg ciała[4].
Zastosowanie [edytuj]
Jest stosowany w przemyśle spożywczym jako dodatek do m.in. groszku konserwowego, sosu miętowego, serników w proszku, galaretek oraz w przemyśle tekstylnym[3].
Działanie niepożądane [edytuj]
W stosowanych stężeniach barwnik ten rzadko jest szkodliwy dla zdrowia, aczkolwiek w większych ilościach może powodować astmę, nadpobudliwość, bezsenność, reakcje alergiczne (np. wysypkę), a nawet anemię[3].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- J. Chodkowski: Mały Słownik Chemiczny. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1967.