Zielony dach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zielone dachy na Wyspach Owczych
Zielony dachy na City Hall w Chicago

Zielony dach – (dach odwrócony) to specjalne pokrycie dachowe, składające się z wielu warstw struktury z umieszczonym na jej wierzchu podłożem gruntowym, na którym dozwolone jest sadzenie roślin. Inwestycja w ten rodzaj pokrycia wiąże się z dodatkowymi kosztami wynikającymi ze specyfiki jego instalacji na dachu. O opłacalności inwestycji w tego typu rozwiązanie świadczą jego liczne zalety ekologiczne.

Zalety zielonego dachu:
  • Może on stanowić miejsce wypoczynku
  • Bardzo dobrze tłumi wszelkie hałasy
  • Zimą zapobiega dużym stratom cieplnym zaś latem chroni przed nadmiernym nagrzewaniem się budynku
  • Posiada znacznie dłuższą trwałość
  • Filtruje zanieczyszczenia z powietrza i produkuje tlen
  • Pomaga ograniczyć występowanie zjawiska tzw. „miejskiej wyspy ciepła”

Zielony dach może zostać położony jedynie na powierzchni o płaskiej konstrukcji, która posiada spadek od 2 do 30%. Najważniejsze znaczenie dla wygody użytkowania zielonego dachu ma sposób jego wykonania.

Kolejność ułożenia warstw Zielonego dachu (od góry):
  • warstwa roślinna – umożliwia prawidłowy rozwój wszelkiego typu roślinom
  • warstwa filtrująca – zabezpiecza ona drenaż przed zanieczyszczeniem
  • warstwa drenażu – zbiera i odprowadza wodę
  • warstwa zabezpieczająca – ochrania niższe warstwy przed rozwojem korzeni
  • warstwa termoizolacyjna - zapewnia izolację cieplną dodatkowo odprowadza resztki wody
  • warstwa hydroizolacyjna – zabezpiecza strop przed przeniknięciem do niego wilgoci

Najbardziej znanym przykładem wykorzystania zielonego dachu w Polsce jest dach Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie. Teren dachu zagospodarowano tworząc na nim trzy zróżnicowane strefy roślinne poprzecinane alejkami spacerowymi z ławkami, a nawet strumykiem. Całkowita powierzchnia, na której została ona pokryta zielonym dachem to 1 ha.