Ziemia Baffina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ziemia Baffina
Zdjęcie satelitarne
Zdjęcie satelitarne
Kontynent Ameryka Północna
Państwo  Kanada
Terytorium  Nunavut
Archipelag Archipelag Arktyczny
Powierzchnia (5) 507 451 km²
Populacja (2007)
 • liczba ludności
 • gęstość

11000
0,025 os./km²
Położenie na mapie Nunavut
Mapa lokalizacyjna Nunavut
Ziemia Baffina
Ziemia Baffina
Położenie na mapie Kanady
Mapa lokalizacyjna Kanady
Ziemia Baffina
Ziemia Baffina
Ziemia 69°N 72°W/69,000000 -72,000000
Mapa wyspy
Mapa wyspy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ziemia Baffina (ang. Baffin Island; fr. Île de Baffin, inuktitut: Qikiqtaaluk) – największa wyspa Archipelagu Arktycznego, druga pod względem wielkości wyspa Arktyki po Grenlandii oraz piąta na świecie. Jej powierzchnia wynosi 507 451 km². W większej części położona jest za kołem podbiegunowym. Populacja wyspy wynosi ok. 11 tys. osób (2007).[1] Jej nazwa pochodzi od nazwiska angielskiego odkrywcy Williama Baffina, który badał wyspę na początku XVII wieku.

Pod względem politycznym stanowi część Kanady, dokładniej jej terytorium Nunavut. Położona na północ od Cieśniny Hudsona, która oddziela ją od półwyspu Labrador. Największa osada na wyspie to Iqaluit, stolica terytorium Nunavut.

Powierzchnia w większości skalista, z wysokimi górami z licznymi lodowcami w środkowej części wyspy. W zachodniej, nizinnej części tundra. Linia brzegowa jest silnie urozmaicona, z licznymi fiordami i półwyspami (Brodeur, Borden, Cumberland, Hall, Meta Incognita i Foxe). Najdłuższą rzeką na wyspie jest Koukdjuak, która przepływa przez dwa największe jeziora Ziemi Baffina Nettilling i Amadjuak.

W latach 80. X wieku odkryta przez Eryka Rudego, znana była wikingom jako Pustkowie Zachodnie[2]. W czasach nowożytnych odkryta ponownie przez Martina Frobishera w 1578, a lepiej zbadana przez Williama Baffina w 1614.

Przypisy

  1. Baffin Island: The largest island in Canada and fifth largest in the world
  2. Zbigniew Flisowski, Między Marsem a Odysem, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1986, s. 213.