Zimorodek białoczelny
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Zimorodek białoczelny | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | kraskowe |
| Rodzina | zimorodkowate |
| Podrodzina | zimorodki |
| Rodzaj | Ceyx |
| Gatunek | zimorodek białoczelny |
| Nazwa systematyczna | |
| Ceyx pusillus | |
| Temminck, 1836 | |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[1] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Zimorodek białoczelny (Ceyx pusillus) – gatunek małego, nadwodnego ptaka z rodziny zimorodkowatych (Alcedinidae). Występuje w Papui-Nowej Gwinei, Australii, na wyspie Moluki Północne w Indonezji i w Papui. Nie jest zagrożony. Nie wędruje.
- Cechy gatunku
- Brak dymorfizmu płciowego. Każdy czarny element, z wyjątkiem lotek, matowy. Głowa fioletowogranatowa, z białym obszarem między okiem, a czarnym czołem. Na karku, w zgięciu głowy po każdej stronie jeden, biały pasek. Są ze sobą i z dziobem czarno połączone. Obszar nasady dzioba również czarny. Oczy czarne, dziób ciemnoszary na końcu jasnokremowobiały. Garło, pierś, brzuch i pokrywy podogonowe białe. Boki także, lecz przy skrzydłach jeszcze granatowe. Nogi szare z jaśniejszymi pazurami. Granatowe sterówki są niesamowicie krótkie. Skrzydła zaokrąglone, niebieske, ale z początku pióra mają czarne początki. Pokrywy zakrywające lotki czarne, z dwoma niebieskimi przy wewnętrznym brzegu skrzydła. Lotki czarne. Wierzch ciała i kuper matowo granatowe, pokrywy nadogonowe białe (matowo). Młode mają zielonkawy grzbiet i płowe plamki nad okiem.
- Wymiary
- długość ciała: 11–13 cm
- waga: 10-15 g
- Biotop
- W bliskości strumieni wilgotnych, nizinnych lasów równikowych. Potrzebuje obszarów cienistych, ze zwieszającą się roślinnością. Poza tym okolice jezior i estuariów, szczególnie nadmorskie nmorzyny. Poza tym zadrzewione kanały i (rzadko) ogrody.
- Pożywienie
- Zjada małe ryby, larwy owadów, małe skorupiaki i krewetki. Czekając na złowienie, siedzi na niskim punkcie obserwacyjny, często kiwa głową i dyga skrzydłami. Gdy zobaczy sdobycz, nuruje do wody, łapie ją i wraca do czatowni.
- Lęgi
- Mają miejsce przez całą porę deszczową, najwięcej w styczniu. Ptak wydłubuje albo wykopuje miejsce do lęgu, w termitierze, na brzegu strumienia lub w przegniłym drewnie. Składa 3-5 jaj. Rodzice oboje karmią pisklęta, ok. co 5 minut.
- Podgatunki[2]
Jest 9 podgatunków, które różnią się ubarwieniem:
- Alcedo pusilla pusilla (Temminck, 1836)
- Alcedo pusilla laetior (Rand, 1941)
- Alcedo pusilla ramsayi (North, 1912)
- Alcedo pusilla halli (Mathews, 1912)
- Alcedo pusilla masauji (Mathews, 1912)
- Alcedo pusilla bougainvillei (Ogilvie-Grant, 1914)
- Alcedo pusilla halmaherae (Salomonsen, 1934)
- Alcedo pusilla richardsi (Tristram, 1882)
- Alcedo pusilla aolae (Ogilvie-Grant, 1914)
Przypisy
- ↑ Alcedo pusilla. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.) [dostęp 25 czerwca 2011]
- ↑ D. Lepage: Avibase. Światowa Baza Danych O Ptakch (pol.). 2003. [dostęp 18 czerwca 2009].
[edytuj] Bibliografia
- David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Encyklopedia Ptaki. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2009 ISBN 9788301157333.
