Zimowa wyprawa na Mount Everest 1980

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leszek Cichy zimą 1980 roku prezentuje notatkę, którą w 1979 Ray Genet zostawił na wierzchołku Mount Everest
Potwierdzenie zdobycia szczytu wydane przez władze nepalskie

Zimowa wyprawa na Mount Everest 1980 – przełomowa wyprawa w dziejach światowego himalaizmu – w czasie tej wyprawy zdobyto po raz pierwszy ośmiotysięcznik w zimie, co otworzyło nowy front działań himalaistycznych – wyprawy zimowe w najwyższe góry świata.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

1977:

1978:

1979:

  • 22 listopada – oficjalna zgoda władz Nepalu na wyprawę
  • 7, 15 i 19 grudnia – odlot do Nepalu kolejno: Andrzeja Zawady, pierwszej i drugiej grupy alpinistów

1980:

  • 5 stycznia – ukończenie budowy bazy na lodowcu Khumbu
  • 6 stycznia – założenie obozu I na wysokości 6000 m n.p.m. (Andrzej Heinrich, Krzysztof Wielicki)
  • 9 stycznia – założenie obozu II na wysokości 6500 m n.p.m. (grupa ośmioosobowa)
  • 15 stycznia – założenie obozu III na wysokości 7150 m n.p.m. (Ryszard Gajewski, Maciej Pawlikowski, Krzysztof Żurek)
  • 26 stycznia-9 lutego – przerwa w akcji górskiej spowodowana huraganowym wiatrem
  • 11 lutego – wejście na Przełęcz Południową i rozpoczęcie zakładania obozu IV na wysokości 8000 m n.p.m. (Leszek Cichy, Walenty Fiut, Krzysztof Wielicki)
  • 13 lutego – założenie obozu IV na wysokości 8000 m n.p.m. (Leszek Cichy, Walenty Fiut, Krzysztof Wielicki)
  • 14 lutego – Ryszard Szafirski podchodzi z Przełęczy Południowej na wysokość 8150 m n.p.m. pozostawiając depozyt tlenowy
  • 15 lutego – koniec pierwotnego pozwolenia na atak szczytowy wydanego przez władze nepalskie; po kontakcie radiowym pozwolenie zostało przedłużone o dwa dni – w celu przeprowadzenia ostatniego ataku szczytowego.
  • 17 lutego – zdobycie szczytu przez Krzysztofa Wielickiego i Leszka Cichego.
  • 18-19 lutego – likwidowanie i porządkowanie obozów (obozy I i II pozostały na wyprawę wiosenną)

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Jeden ze zdobywców szczytu – Krzysztof Wielicki – nie uzyskał miejsca na pierwszej liście uczestników i pojechał na wyprawę z trzeciego miejsca na liście rezerwowej.
  • Z powodu braku specjalistycznego sprzętu Krzysztof Wielicki korzystał na wyprawie i podczas ataku szczytowego z okularów spawalniczych. Inni uczestnicy mieli m.in. gogle narciarskie.
  • Na szczycie zdobywcy znaleźli kartkę pozostawioną przez Raya Geneta – ostatniego zdobywcę Everestu w sezonie letnim 1979, który zginął w trakcie zejścia. Treść kartki to: "For a good time call Pat Rucker 274-2602 Anchorage, Alaska, USA" (Jeśli chcesz się dobrze zabawić zadzwoń do ...), co według późniejszych informacji Leszka Cichego było kontaktem do prostytutki.
  • Sami zostawili różaniec od papieża i drewniany krzyżyk, upamiętniający śmierć filmowca Staszka Latałły w czasie wyprawy na Lhotse w 1974 oraz termometr rejestrujący temperatury minimalne.
  • Schodząc ze szczytu himalaiści minęli ciało Hannelore Schmatz – która również zginęła w trakcie ostatniej wyprawy w sezonie letnim.
  • Informacja o wniesieniu i pozostawieniu na szczycie różańca i krzyżyka nie została podana oficjalnie, ale dotarła do kraju w listach do rodzin i dotarła jako plotka do Radia Wolna Europa w międzyczasie jednak ulegając zniekształceniu. Plotka mówiła o 4 metrowym krzyżu, podczas gdy w rzeczywistości był to 4 centymetrowy krzyżyk.
  • Kierownik wyprawy wysłał telegram z wiadomością o zdobyciu szczytu m.in. do papieża Jana Pawła II i otrzymał od niego list z gratulacjami, co spotkało się z dezaprobatą polskich komunistycznych władz i razem z wiadomością o krzyżu spowodowało, że I sekretarz PZPR Edward Gierek nie podał ręki Andrzejowi Zawadzie w czasie przywitania uczestników wyprawy na lotnisku w Warszawie.
  • Reinhold Messner próbował umniejszyć wyczyn ekspedycji insynuując, że zdobycie szczytu miało miejsce po zakończeniu terminu zezwolenia na atak szczytowy udzielony przez władze Nepalu (został on przedłużony drogą radiową) i nie jest to wejście zimowe. Jak się później okazało, ta opinia była spowodowana względami osobistymi – Messner przygotowywał zimową wyprawę na Czo Oju i chciał, aby to on po raz pierwszy zdobył ośmiotysięcznik zimą. Jednak w wywiadzie dla Gazety Wyborczej z sierpnia 2014 r. przyznał, że "to najważniejsze wejście na ośmiotysięcznik w historii alpinizmu."[1]

Uczestnicy[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Bakalarski – filmowiec
  • Bogdan Jankowski – radiooperator
  • Robert Janik – lekarz
  • Stanisław Jaworski – filmowiec
  • Stanisław Kardasz – ksiądz
  • Krzysztof i Mirek Wiśniewscy – kierowcy

Przypisy

  1. Dominik Szczepański: Moje góry poza dobrem i złem (pol.). Wyborcza.pl. [dostęp 2014-08-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]