Zajn al-Abidin ibn Ali
| Zajn al-Abidin ibn Ali زين العابدين بن علي |
|
| Data i miejsce urodzenia | 3 września 1936 Hamam Susa |
| 2. Prezydent Tunezji | |
| Przynależność polityczna | Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne |
| Okres urzędowania | od 7 listopada 1987 do 14 stycznia 2011 |
| Poprzednik | Habib Burgiba |
| Następca | Mohamed Ghannouchi (p.o.) |
| 7. Premier Tunezji | |
| Przynależność polityczna | Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne |
| Okres urzędowania | od 2 października 1987 do 7 listopada 1987 |
| Poprzednik | Rachid Sfar |
| Następca | Hédi Baccouche |
| Odznaczenia | |
Zajn al-Abidin ibn Ali, Zin Al-Abidin Ben Ali, زين العابدين بن علي (ur. 3 września 1936 w Hamam Susa) – tunezyjski generał, polityk, prezydent kraju w latach 1987-2011.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Zajn al-Abidin ibn Ali ukończył francuską akademię wojskową Saint-Cyr i służył w armii tunezyjskiej, otrzymując stopień generała. Po zamieszkach w 1977 roku prezydent Habib Burgiba mianował go szefem służb bezpieczeństwa. W latach 1980-1984 Zajn al-Abidin ibn Ali był ambasadorem w Polsce, a następnie ministrem spraw wewnętrznych Tunezji. Jego głównym zadaniem była walka z fundamentalistami muzułmańskimi. W październiku 1987 Burgiba mianował Zajna al-Abidina ibn Alego premierem.
7 listopada 1987 roku Zajn al-Abidin ibn Ali przejął władzę w państwie, uzyskując orzeczenie lekarskie o niezdolności prezydenta Burgiby do sprawowania urzędu[1][2]. W listopadzie 1987 roku objął też stanowisko przewodniczącego partii Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne[3]. Prezydent Zajn al-Abidin ibn Ali był pięciokrotnie wybierany na urząd prezydenta: 1989, 1994, 1999, 2004 (oficjalne poparcie 94,48%), 2009 (oficjalne poparcie 89,62%).
14 stycznia 2011 roku Zajn al-Abidin ibn Ali zdymisjonował premiera Mohameda Ghannouchiego z powodu rewolty społecznej[4], ale jeszcze tego samego dnia uciekł z kraju, a Ghannouchi zaczął pełnić obowiązki prezydenta[5]. Główne siły polityczne kraju ogłosiły powstanie rządu tymczasowego i przeprowadzenie w terminie pół roku nowych wyborów[6].
Przypisy
- ↑ Konstytucja tunezyjska ONZ, 2009.
- ↑ Bourguiba Described in Tunis New York Times, 9 listopada 1987
- ↑ Encyklopedia Świat w przekroju, Warszawa 1990, ISSN 0137-6799, str.353
- ↑ Lotnisko otoczone. Stan wyjątkowy w Tunezji tvn24.pl
- ↑ Dramatyczna sytuacja w Tunezji - MSZ ostrzega Polaków konflikty.wp.pl
- ↑ Prezydent ucieka z kraju, czołgi na lotnisku
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Oficjalna strona prezydenta Ben Alego (ang. • fr. • arab.)
- Autorytarne reżimy Ben Aliego w Tunezji i Hosniego Mubaraka w Egipcie. Geneza, funkcjonowanie, słabnięcie. (pol.)
|
|||||||
|
|||||||
- Premierzy Tunezji
- Prezydenci Tunezji
- Przewodniczący Organizacji Jedności Afrykańskiej
- Tunezyjscy dyplomaci
- Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Infanta Henryka (Portugalia)
- Odznaczeni Orderem Dobrej Nadziei
- Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii
- Odznaczeni Orderem Izabeli Katolickiej
- Odznaczeni Orderem Świętego Karola (Monako)
- Urodzeni w 1936
- Politycy Zgromadzenia Demokratyczno-Konstytucyjnego