Zintegrowane środowisko programistyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zintegrowane środowisko programistyczne (ang. Integrated Development Environment, IDE) – aplikacja lub zespół aplikacji (środowisko) służących do tworzenia, modyfikowania, testowania i konserwacji oprogramowania.

Aplikacje będące zintegrowanymi środowiskami programistycznymi charakteryzują się tym, że udostępniają złożoną, wieloraką funkcjonalność obejmującą edycję kodu źródłowego, kompilowanie kodu źródłowego, tworzenie zasobów programu (tzn. formatek / ekranów / okien dialogowych, menu, raportów, elementów graficznych takich jak ikony, obrazy itp.), tworzenie baz danych, komponentów i innych.

Koncepcje środowiska programistycznego[edytuj | edytuj kod]

Istnieją różne koncepcje tego, jak powinno wyglądać środowisko programistyczne:

Środowisko jako osobny pakiet oprogramowania[edytuj | edytuj kod]

Przykłady:

Środowisko zintegrowane z systemem[edytuj | edytuj kod]

W takiej koncepcji, system operacyjny sam w sobie jest środowiskiem programistycznym, a wszystkie funkcje są z nim zintegrowane.

Przykłady:

Rozwiązania pośrednie[edytuj | edytuj kod]

Przykłady:

  • Emacs - tekstowy edytor, zintegrowany z Uniksem, maszyna lispowa i system graficzny udostępniający funkcjonalność podobną do tradycyjnych, graficznych IDE.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]