Zintegrowane projektowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Projektowanie zintegrowane - jest to sposób realizacji inwestycji, który w optymalny sposób, pod względem współpracy zespołu projektowego, w skład którego wchodzą: architekt, inżynier, inwestor, wykonawca i użytkownik, pozwala stworzyć obiekt zrównoważony pod względem kosztów budowy jak i kosztów eksploatacji. Na każdym etapie projektowania przedstawiciele poszczególnych branży mają możliwość wyrażania własnych opinii na temat powstającego projektu, natomiast architekci są angażowani podczas prac wykonawczych. W fazie przygotowania koncepcji projektu architekt i specjalista z dziedziny efektywności energetycznej budynku stanowią podstawę zespołu projektowego odpowiedzialnego za powstanie projektu. Pozwala to na zaangażowanie kolejnych członków zespołu wraz z ich wiedzą i doświadczeniem w dziedzinie instalacji sanitarnych, wentylacji i klimatyzacji, a także elektryki, na poszczególnych etapach powstawania inwestycji. Taki system współpracy pozwala na osiągnięcie konsensusu pośród osób włączonych w realizację inwestycji, a w rezultacie osiągnięcie perfekcyjnej jakości projektowanych i budowanych przedsięwzięć.

System współpracy branżowej dla idei zintegrowanego projektowania

Bob Berkebile:

Musimy wykorzystać nową współpracę procesu zintegrowanego projektowania, tworzącego nowe metody i narzędzia oraz przyjazne środowisko, który pozwoli przywrócić społeczne, ekonomiczne i środowiskowe aspekty naszej wspólnoty[1]


Projektowanie zintegrowane domów pasywnych i niskoenergetycznych[edytuj | edytuj kod]

Aby budynek mógł spełniać kryterium zrównoważonego rozwoju musi być zaprojektowany jako budynek energooszczędny. W odróżnieniu od projektowania budynku tradycyjnego, w pierwszym etapie powstawania budynku pasywnego architekt określa kształt obiektu mając na uwadze zalecenia projektanta instalacji. Zalecenia te dotyczą: konstrukcji przegród budowlanych, ich izolacji termicznych jak również usytuowania przegród oszklonych względem orientacji terenowej. Ma to duże znaczenie ponieważ jednym z głównych źródeł zysków ciepła jest energia słoneczna. Rzutuje to na konieczność prawidłowego zaprojektowania elementów stałych konstrukcji budynku służących do ograniczenia nadmiernych zysków ciepła w okresie letnim jednocześnie nie zmniejszając nasłonecznionej powierzchni przegrody w okresie zimowym.

Instalacje w budynkach pasywnych i niskoenergetycznych[edytuj | edytuj kod]

Instalacje wewnętrzne powinny być wykonane w sposób ograniczający zużycie energii ze źródeł pierwotnych nieodnawialnych z naciskiem na wykorzystanie energii wtórnej. Realizacja projektu instalacji możliwa jest dzięki zastosowaniu się do zaleceń zawartych w poszczególnych etapach zintegrowanego projektowania. Nowoczesne budynki energooszczędne powinny być wyposażone w nowoczesne instalacje pozwalające zapewnić jak najmniejsze zużycie energii a co za tym idzie minimalizację kosztów eksploatacji. Jest to możliwe, przykładowo, dzięki zastosowaniu kompaktowego urządzenia grzewczo- wentylacyjnego umożliwiającego zintegrowanie systemu przygotowania ciepłej wody użytkowej, ogrzewania i wentylacji. Ponadto dobra izolacja przegród zewnętrznych prowadzi do przejęcia przez instalacje wentylacyjną funkcji instalacji grzewczej, co pozawala na rezygnację z zastosowania tradycyjnych grzejników. Bardzo często instalacja ciepłej wody użytkowej współpracuje z systemami bazującymi na energii odnawialnej, nierzadko wspomaganych przez urządzenia zasilane ze źródeł tradycyjnych. Uwzględniając fakt zastosowania urządzeń energetyki odnawialnej warto mieć na uwadze aspekty estetyczne budynku np. wbudowanie kolektorów słonecznych w strukturę dachu jak również umiejętne zagospodarowanie terenu, na którym występują między innymi gruntowe wymienniki ciepła lub baseny akumulacyjne.


Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Pojęcie zintegrowanego projektowania wymaga interdyscyplinarnej współpracy projektantów i wykonawców na każdym etapie począwszy od koncepcji projektu do jego realizacji. Ideą zagadnienia jest traktowanie budowli jako całości działającej w harmonii, a nie jak obiektu składającego się z odrębnych, niewspółpracujących komponentów. Właściwa lokalizacja, nowoczesna a zarazem elastyczna w stosunku do potrzeb energetycznych architektura i prawidłowo zaplanowane instalacje stanowią podstawę do zaprojektowania budynku w sposób ekonomiczny i zintegrowany.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy