Zjawisko Cottona-Moutona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zjawisko Cottona-Moutona – jedno ze zjawisk magnetooptycznych polegające na indukowaniu dwójłomności w izotropowej cieczy umieszczonej w polu magnetycznym. Zjawisko to zaobserwowali jako pierwsi w 1907 Aimé Cotton i Henri Mouton.

Efekt ten jest podobny do efektu Kerra, z tym, że efekt Kerra wywołany jest poprzecznym polem elektrycznym.

Zjawisko zachodzi dla takich cieczy jak

Zależność między indukcją magnetyczną a stopniem dwójłomności[edytuj | edytuj kod]

Miarą dwójłomności jest różnica między współczynnikiem załamania dla światła biegnącego równoległe do pola magnetycznego do współczynnikiem załamania dla światła biegnącego prostopadle do tego pola \Delta n \,. Różnica te jest proporcjonalna do kwadratu indukcji magnetycznej B i długości tego światła w próżni λ zgodnie z równaniem

\Delta n=CB^2\lambda \,

gdzie C jest stałą zależną od rodzaju materiału.

Mechanizm zjawiska[edytuj | edytuj kod]

Cząsteczki cieczy pod wpływem zewnętrznego pola magnetycznego zostają częściowo zorientowane. Orientacja cząsteczek wprowadza do cieczy anizotropię. Światło biegnące w cieczy prostopadle do kierunku indukcji magnetycznej ulega na skutek tej anizotropii podwójnemu załamaniu. Wzrost temperatury zaburza orientację cząsteczek prowadząc do zwiększenia chaotyczności ich ustawienia. Dlatego zjawisko Cottona-Moutona szybko zanika wraz ze wzrostem temperatury.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977.
  2. Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich. Fizyka, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1991, wyd.3, ISBN 83-204-1192-0