Zjawisko Faradaya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obrót płaszczyzny polaryzacji światła na skutek zjawiska Faradaya

Zjawisko Faradaya (zjawisko magnetooptyczne) – zjawisko fizyczne polegające na obrocie (o pewien kąt) płaszczyzny polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo w czasie przechodzenia światła przez ośrodek, w którym istnieje pole magnetyczne.

Zjawisko zostało odkryte przez Michaela Faradaya w 1845 r. i było pierwszym eksperymentem ujawniającym związek światła z magnetyzmem.

Wzór na kąt skręcenia:

β = V·B·d

gdzie

β – kąt skręcenia (w radianach)
Bindukcja magnetyczna w kierunku propagacji światła (w teslach)
d – długość na jakiej światło oddziałuje z polem magnetycznym (w metrach)
Vstała Verdeta - wyznaczana empirycznie zależna od długości fali, gęstości materiału i temperatury.

Zjawisko Faradaya znalazło zastosowanie w technice laserowej w postaci urządzenie o nazwie rotator Faradaya, który jest wykorzystywany przy modulacji światła, np. w tzw. migawkach magnetooptycznych i urządzeniach przepuszczających światło tylko w jednym kierunku (tzw. izolatory optyczne). Cechą charakterystyczną rotatora Faradaya jest, że płaszczyzna polaryzacji zawsze jest skręcana w tę samą stronę, niezależnie od kierunku przepływającego światła (asymetria), co znajduje zastosowanie przy budowie cyrkulatorów i izolatorów optycznych..

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

optyka, elektromagnetyzm, ferromagnetyzm, magnetyczny dichroizm kołowy, Prawo Faradaya.