Zjawisko Faradaya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obrót płaszczyzny polaryzacji światła na skutek zjawiska Faradaya

Zjawisko Faradaya (zjawisko magnetooptyczne) – polega na obrocie (o pewien kąt) płaszczyzny polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo w czasie przechodzenia światła przez ośrodek, w którym istnieje pole magnetyczne.

Zjawisko zostało odkryte przez Michaela Faradaya w 1845 r. i było pierwszym eksperymentem ujawniającym związek światła z magnetyzmem.

Wzór na kąt skręcenia:

 \beta = \mathcal{V}Bd

gdzie

β - kąt skręcenia (w radianach)
B - indukcja magnetyczna w kierunku propagacji światła (w teslach)
d - długość na jakiej światło oddziałuje z polem magnetycznym (w metrach)
\mathcal{V} - stała Verdeta - wyznaczana empirycznie zależna od długości fali, gęstości materiału i temperatury.

Zjawisko Faradaya znalazło zastosowanie w technice laserowej w postaci urządzenie o nazwie rotator Faradaya, który jest wykorzystywany przy modulacji światła, np. w tzw. migawkach magnetooptycznych i urządzeniach przepuszczających światło tylko w jednym kierunku (tzw. izolatory optyczne). Cechą charakterystyczną rotatora Faradaya jest, że płaszczyzna polaryzacji zawsze jest skręcana w tę samą stronę, niezależnie od kierunku przepływającego światła (asymetria), co znajduje zastosowanie przy budowie cyrkulatorów i izolatorów optycznych..

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

optyka, elektromagnetyzm, ferromagnetyzm, magnetyczny dichroizm kołowy, Prawo Faradaya.