Zmodyfikowana modulacja częstotliwości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zmodyfikowana modulacja częstotliwości (z ang. Modified Frequency Modulation) MFM) – metoda kodowania informacji stosowana przy zapisie na nośniku magnetycznym, używana od 1970 roku, kiedy to IBM wprowadził dysk twardy z tym sposobem zapisu. Była ona stosowana przez większość formatów dysków i dyskietek w latach 80. Na początku XXI wieku pozostała tylko jako metoda zapisu na dyskietkach 5,25 cala i 3,5 cala, głównie z powodu zachowania standardu zapisu na dyskietkach.

MFM jest modyfikacją cyfrowej metody FM stosowanej przy kodowaniu informacji na dyskietkach pojedynczej gęstości. Pozwoliła ona na dwukrotne zwiększenie ilości kodowanej informacji przy zadanej częstotliwości sygnału w porównaniu do FM.

Kodowanie informacji odbywa się według zasady: nadawanie jedynki zmienia kierunek prądu głowicy zapisującej w środku komórki bitowej, nadawanie zera zmienia kierunek prądu na początku, ale tylko wtedy, gdy poprzednio nadawanym bitem było zero.

Przykład nadawania liczby binarnej 010011

 0 1 0 0 1 1 
 +++---+++--+
 ---___---__-

W zapisie występują ciągi o dwóch lub trzech czasach jednostkowych o takim samym kierunku prądu. Jeżeli ograniczeniem układu jest maksymalna częstotliwość przenoszenia układu głowicy, to można dwukrotnie zwiększyć częstotliwość zmian w stosunku do metody FM.

W systemie tym nie występuje proste kodowanie, a o sygnale decyduje nie tylko bieżący, ale i poprzedni bit. Przy dekodowaniu nie można dokonać tego wprost, jak to ma miejsce w przypadku FM, czyli duża częstotliwość = jedynka, mała = zero. W przypadku MFM ciąg zer i jedynek wywoła sygnały o takiej samej częstotliwości, ale sygnały te będą przesunięte względem siebie (będą miały różną fazę), dlatego układ dekodujący jest nazywany pętlą synchronizacji fazy (PLL) i jest bardziej skomplikowany niż w przypadku FM.

Dostęp do danych przy tej metodzie wynosi 250-500 kbit/s przy przemysłowym standardzie dyskietek wysokiej gęstości 5¼" i 3½". MFM była także używana przez wczesne dyski twarde do czasu pojawienia się nowszej metody zapisu RLL.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]