Znachor (film 1981)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu w reż. Jerzego Hoffmana. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Znachor
Gatunek Dramat, melodramat
Data premiery 12 kwietnia 1982
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 128 minut
(dwie części po 64 minuty)
Reżyseria Jerzy Hoffman
Scenariusz Jacek Fuksiewicz, Jerzy Hoffman
Główne role Jerzy Bińczycki, Anna Dymna, Tomasz Stockinger
Muzyka Piotr Marczewski
Zdjęcia Jerzy Gościk, Tomasz Kona
Scenografia Teresa Smus, Jerzy Szeski
Kostiumy Marta Kobierska
Montaż Zenon Piórecki
Produkcja Zespół filmowy Zodiak
Wikicytaty Znachor w Wikicytatach

Znachor – polski film w reżyserii Jerzego Hoffmana, do którego scenariusz został napisany na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza pod tym samym tytułem Znachor. Pierwszy film o tytule Znachor powstał w 1937.

Film zrealizowano w plenerach Bielska Podlaskiego.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film składa się z dwóch części o odrębnych podtytułach: Antoni Kosiba i Maria Jolanta Wilczur. Pierwszą część otwiera scena operacji, dokonywanej przez profesora Rafała Wilczura (Jerzy Bińczycki), najsłynniejszego kardiochirurga tamtych czasów, oraz jego asystenta – docenta Dobranieckiego (Piotr Fronczewski). Po operacji profesor pośpiesznie opuszcza klinikę, by świętować z żoną ósmą rocznicę ślubu. Jednak po przybyciu do swojej posiadłości nie zastaje żony, a jedynie list pożegnalny od niej. W liście wyznaje ona, że nie potrafiła dłużej znieść jego sławy, nie czuje się go godna i wyjeżdża wraz z ich ukochaną córką Marysią. Prosi także męża, by nie próbował jej szukać. Profesor Wilczur powodowany smutkiem opuszcza swoją posiadłość i udaje się na spacer bez celu, podczas którego spotyka Samuela Obiedzińskiego (Jerzy Trela), żebraka i pijaka, który prosi o wsparcie "na hipotekę polskiego monopolu spirytusowego". Profesor daje mu wszystkie drobne, za co ten z wdzięczności zaprasza go do wspólnego picia. W barze jego zasobność zostaje dostrzeżona przez innych bywalców baru. Profesor będąc pijanym zostaje przez nich wywieziony w pole, ograbiony ze wszystkiego co miał i pobity. W wyniku pobicia traci pamięć.

Następnie profesor Wilczur zostaje włóczęgą. Ponieważ nie ma dokumentów ani nie wie, kim jest, pozostaje na marginesie prawa. Zostaje zatrzymany i skazany kilkakrotnie za włóczęgostwo. Podczas jednego z zatrzymań kradnie z biura, w którym spisują go jako więźnia, dokumenty Antoniego Franciszka Kosiby. Posługując się tym nazwiskiem od tej pory przyjmuje kolejne prace. Podczas tułaczki za pracą trafia pod dach Prokopa (Bernard Ładysz), który zatrudnia go jako robotnika w młynie. Poznaje też syna Prokopa, Wasylka (Artur Barciś), który w wyniku upadku z drabiny i następnie źle zrośniętych kości po złamaniu nóg, nie mógł chodzić. Od parobka we młynie dowiaduje się, że podobno nad dziećmi Prokopa ciąży przekleństwo, gdyż ten "puścił rodzonego brata z torbami". Kosiba podejmuje się przeprowadzenia operacji Wasylka, podczas której ponownie łamie mu kości i prawidłowo je nastawia. Uleczając kalekę, zyskuje sławę jako znakomity znachor. Potrzebne przybory, narzędzia i opatrunki medyczne zakupuje w miejscowym sklepie, w którym sprzedaje dziewczyna Marysia, która Kosibie wydaje się znajoma, lecz wobec utraty pamięci nie potrafi jej skojarzyć. Zakochuje się w niej hrabia Leszek Czyński (Tomasz Stockinger), który oświadcza się jej. Jednakże oboje ulegają wypadkowi na motocyklu, spowodowanego przez kierowanego zazdrością i zemstą Zenka (Piotr Grabowski). Oboje są w ciężkim stanie, a pomocy udziela im Kosiba. Rodzice hrabiego zabierają syna, a ich lekarz Pawlicki pozostawia bez pomocy będącą w gorszym stanie Marysię, uznając iż jest już w agonalnym stanie. Kosiba decyduje się wykonać operację ratującą życie dziewczyny. Potrzebne do zabiegu narzędzia chirurgiczne kradnie Pawlickiemu i przeprowadza udanie trepanację czaszki. W tym czasie rodzice zabieraja młodego hrabiego do szpitala i informują, że Marysia zmarła. Hrabia wyjeżdza na rekonwalescencję z Polski. Marysia powoli odzyskuje zdrowie. Hrabia Czyński wraca do Polski i planuje popełnić samobójstwo po uprzednim pomodleniu się na grobie Marysi. Zaskoczony dowiaduje się, że Marysia żyje i ma sie dobrze we młynie. Czyński gna co koń wyskoczył do młyna. Rodzice Czyńskiego przerażeni listem samobójczym syna akceptują Marysię jako synową. Kosiba za kradzież zostaje skazany na 3 lata więzienia. Wdzięczna Kosibie para zatrudnia adwokata, który sprowadza profesora Dobranieckiego jako eksperta w ponownym procesie. Ten rozpoznaje w znachorze profesora Rafała Wilczura, od lat uznanego za zaginionego. Dzięki temu, znachor zostaje uwolniony. Jednocześnie Marysia okazuje się być jego córką.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]