Znak geodezyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Naziemny znak geodezyjny o podwójnej stabilizacji w postaci słupa np. betonowego z podcentrem w postaci butelki
1) rzut z góry
2) rzut z boku
Galeria
Nadziemny (ścienny) znak geodezyjny (reper) zastabilizowany na ścianie budynku
Nadziemny (ścienny) znak geodezyjny (reper) zastabilizowany na ścianie budynku
Wikimedia Commons

Znak geodezyjny – podlegający ochronie[1] znak z trwałego materiału, określający położenie punktów poziomej i wysokościowej (repery) osnowy geodezyjnej[2]. Znaki geodezyjne materializują punkty osnowy w terenie.

Znaki geodezyjne powinny być wykonane zgodnie z zasadami określonymi w wytycznych technicznych G-1.9 "Katalog znaków geodezyjnych oraz zasady stabilizacji punktów". Typy znaków i sposoby ich stabilizacji uzależnia się od rodzaju gruntu oraz lokalizacji punktu.

Punkty osnowy grawimetrycznej i magnetycznej określane są mianem "znaków grawimetrycznych" i "znaków magnetycznych".

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. art. 2 pkt 5 Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) zgodnie ze sposobem i w trybie określonymi w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie ochrony znaków geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 454 z późn. zm.)
  2. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.)