Znicz (naczynie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Znicz nagrobny - zapalane tradycyjnie ku czci i pamięci zmarłych. Fotografia wykonana w Dzień Wszystkich Świętych w nocy.
Znicze nagrobne
Znicze nagrobne

Znicz – rodzaj szklanego, metalowego bądź plastikowego naczynia wypełnionego woskiem, w którym zatopiony jest knot.

Znicze nagrobkowe zapalane są na grobach w celu upamiętnienia osób zmarłych oraz w miejscach czczących pamięć istotnych wydarzeń historycznych.

Znicz nagrobkowy[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • obudowa - dawniej gliniana, obecnie najczęściej szklana albo z ogniotrwałego tworzywa sztucznego
  • knot - kilku- bądź kilkunastomilimetrowej średnicy sznur zatopiony w wosku
  • metalowa blaszka - zwykle aluminiowa blaszka przymocowana do knota i zapewniająca jego stabilność podczas palenia
  • dekiel (opcjonalnie) - metalowa lub plastikowa przykrywka chroniąca płomień przed deszczem i wiatrem
Schemat budowy typowego znicza

Rodzaje zniczy nagrobnych - podział chronologiczny[edytuj | edytuj kod]

  • historyczne - gliniana obudowa, bez dekla (dostępne na rynku jako znicze ceramiczne)
  • tradycyjne - szklana obudowa, bez dekla
  • współczesne - plastikowa bądź szklana obudowa, dekiel, opcjonalnie wymienny wkład
  • okazjonalne

Rodzaje zniczy nagrobnych - podział ze względu na budowę[edytuj | edytuj kod]

  • szklane
  • plastikowe
  • wielokrotnego użytku (z wymiennym woskowym wkładem)
  • ceramiczne
  • metalowe
  • elektryczne (dają światło bez płomienia; nie stanowią zagrożenia pożarowego)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons