Znicz (naczynie)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Znicz - rodzaj szklanego, metalowego bądź plastikowego naczynia wypełnionego woskiem, w którym zatopiony jest knot.
Znicze nagrobkowe zapalane są na grobach w celu upamiętnienia osób zmarłych oraz w miejscach czczących pamięć istotnych wydarzeń historycznych.
Spis treści |
Znicz nagrobkowy [edytuj]
Budowa [edytuj]
- obudowa - dawniej gliniana, obecnie najczęściej szklana albo z ogniotrwałego tworzywa sztucznego
- knot - kilku- bądź kilkunastomilimetrowej średnicy sznur zatopiony w wosku
- metalowa blaszka - zwykle aluminiowa blaszka przymocowana do knota i zapewniająca jego stabilność podczas palenia
- dekiel (opcjonalnie) - metalowa lub plastikowa przykrywka chroniąca płomień przed deszczem i wiatrem
Rodzaje zniczy nagrobnych - podział chronologiczny [edytuj]
- historyczne - gliniana obudowa, bez dekla (dostępne na rynku jako znicze ceramiczne)
- tradycyjne - szklana obudowa, bez dekla
- współczesne - plastikowa bądź szklana obudowa, dekiel, opcjonalnie wymienny wkład
- okazjonalne
Rodzaje zniczy nagrobnych - podział ze względu na budowę [edytuj]
- szklane
- plastikowe
- wielokrotnego użytku (z wymiennym woskowym wkładem)
- ceramiczne
- metalowe
- elektryczne (dają światło bez płomienia; nie stanowią zagrożenia pożarowego)
