Znicz olimpijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy atrybutu i symbolu olimpijskiego. Zobacz też: Znicz olimpijski - polski film z 1969 roku.
Olympic flame.jpg
Pierwszy znicz, zapalony w Amsterdamie w 1928
Zapalenie znicza olimpijskiego w Helsinkach w 1952
Znicz olimpijski w Salt Lake City w 2002

Znicz olimpijskiznicz, który jest zapalany w dzień rozpoczęcia igrzysk olimpijskich. Znicz zapala ostatni uczestnik (czasami może to być grupa osób) sztafety biegnącej z ogniem olimpijskim zapalonym tradycyjnie w Olimpii od promieni słonecznych. Znicz pozostaje zapalony aż do końca igrzysk olimpijskich.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy znicz olimpijski pojawił się na igrzyskach w Amsterdamie w 1928. Na stałe zagościł na igrzyskach dopiero od igrzysk w Berlinie w 1936. Wtedy też po raz pierwszy zorganizowano sztafetę.

Kilkakrotnie ceremonii zapalenia znicza nadawano symboliczny charakter, celem podkreślenia ideałów olimpijskich. Podczas igrzysk w Tokio w 1964 znicz zapalił Yoshinori Sakai, urodzony w dniu zrzucenia bomby atomowej na Hiroszimę. W 2000 w Sydney znicz zapalała Aborygenka Cathy Freeman, co zostało odebrane jako zadośćuczynienie Aborygenom za lata krzywd.

Lista osób, które zapalały znicz olimpijski[edytuj | edytuj kod]

rok letnie/zimowe osoba
1928 letnie Jan Wils
1936 letnie Fritz Schilgen
1948 letnie John Mark
1952 zimowe Eigil Nansen
1952 letnie Paavo Nurmi
1956 zimowe Guido Caroli
1956 letnie Ron Clarke i Hans Wikne
1960 zimowe Ken Henry
1960 letnie Giancarlo Peris
1964 zimowe Joseph Rieder
1964 letnie Yoshinori Sakai
1968 zimowe Alain Calmat
1968 letnie Norma Enriqueta Basilio de Sotelo
1972 zimowe Hideki Takada
1972 letnie Günther Zahn
1976 zimowe Christl Haas i Josef Feistmantl
1976 letnie Stéphane Préfontaine i Sandra Henderson
1980 zimowe Charles Kerr
1980 letnie Siergiej Biełow
1984 zimowe Sandra Dubravčič
1984 letnie Rafer Johnson
1988 zimowe Robyn Perry
1988 letnie Sohn Kee-chung
1992 zimowe Michel Platini i François-Cyrille Grange
1992 letnie Antonio Rebollo
1994 zimowe książę Haakon
1996 letnie Muhammad Ali
1998 zimowe Midori Itō
2000 letnie Cathy Freeman
2002 zimowe Drużyna USA w hokeju na lodzie,
mistrzowie olimpijscy z 1980
2004 letnie Nikolaos Kaklamanakis
2006 zimowe Stefania Belmondo
2008 letnie Li Ning
2010 zimowe Catriona Le May Doan, Nancy Greene, Steve Nash, Wayne Gretzky[1]
2010 letnie młodzieży Darren Choy
2012 letnie Callun Airlie, Jordan Duckitt, Desiree Henry, Katie Kirk, Cameron MacRitchie, Aidan Reynolds i Adelle Tracey
2014 zimowe Irina Rodnina, Władisław Trietjak

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Catriona Le May Doan zapaliła znicz dopiero podczas ceremonii zamknięcia igrzysk. Podczas ceremonii otwarcia doszło do awarii i ramię, które miała zapalić Catriona Le May Doan nie wysunęło się. 15 minut po rozpaleniu znicza w BC Place Stadium Wayne Gretzky zapalił drugi znicz w centrum Vancouver

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło znicz olimpijski w Wikisłowniku
Commons in image icon.svg