Zofia Korbońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zofia Korbońska z domu Ristau[1] (ur. 10 maja 1915 w Warszawie[2], zm. 16 sierpnia 2010 w Waszyngtonie[3]) – polska działaczka niepodległościowa. Żona i zarazem najbliższa współpracowniczka Stefana Korbońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Warszawie, w rodzinie Wacława i Zenobii z domu Gryf-Kwiecińskiej, prawnuczki powstańca styczniowego[4]. Ukończyła Gimnazjum im. Marii Konopnickiej w Warszawie oraz Szkołę Nauk Politycznych w Warszawie[5]. Od 1938 zamężna z adwokatem Stefanem Korbońskim.

W 1941 była jedną z organizatorek tajnej radiostacji Kierownictwa Walki Cywilnej. Uczestniczka powstania warszawskiego. Wspólnie z mężem aresztowana przez NKWD w czerwcu 1945, zwolniona po utworzeniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. Prowadziła zakład fryzjersko-kosmetyczny na rogu ulic Chmielnej i Marszałkowskiej w Warszawie[5]. W 1947, kiedy Stefanowi Korbońskiemu zagroziło aresztowanie ze strony komunistycznych władz, uciekła z nim do Szwecji. W listopadzie 1947 zamieszkali w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracowała w "Głosie Ameryki" oraz działała w Kongresie Polonii Amerykańskiej[3]. Po śmierci męża była współzałożycielką Fundacji im. Stefana Korbońskiego.

Zabierała głos w życiu publicznym, m.in. w obronie Instytutu Pamięci Narodowej[6]. Była członkiem Komitetu Honorowego Obchodów 70. Rocznicy Wybuchu II Wojny Światowej oraz 20 Rocznicy Upadku Komunizmu w Europie Środkowej[7].

W 2004 przyleciała do Polski na uroczyste obchody 60. rocznicy Powstania Warszawskiego. Była obecna podczas otwarcia Muzeum Powstania Warszawskiego[8].

Od kilku lat chorowała na chorobę nowotworową. Zmarła 16 sierpnia 2010 w wieku 95 lat. Została pochowana 11 września w Doylestown. We wrześniu 2012 zapowiedziano sprowadzenie jej i jej męża prochów do Polski, do Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie[9], zaś ich pogrzeb odbył się tam 1 października tego samego roku[10].

Odznaczenia, wyróżnienia i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 6 lutego 2006 "za działalność na rzecz upowszechniania polskiej historii odznaczona zostaje obywatelka Rzeczypospolitej Polskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryk" została odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[3][11], wcześniej postanowieniem z 9 marca 1994 była uhonorowana Krzyżem Oficerskim tegoż Orderu[12].

W 2000 została odznaczona Medalem Polonia Mater Nostra Est.

W 2006 otrzymała tytuł Honorowego Obywatela Miasta Stołecznego Warszawy[3]. Na temat Zofii Korbońskiej powstał film dokumentalny W imieniu Polski (1998) w reżyserii Aliny Czerniakowskiej.

Przypisy

  1. Stefan Korboński, Polonia restituta: wspomnienia z dwudziestolecia niepodległości, Wydawnictwo Promyk, Filadelfia 1986, s. 157
  2. Spokojnych czasów w Polsce nie doczekała, newsweek.pl, 19 sierpnia 2010
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Nie żyje Zofia Korbońska. tvn24.pl, 16 sierpnia 2010.
  4. Zofia Ristau, argoslupca.com
  5. 5,0 5,1 Życzę Polsce wolności i niepodległości, naszdziennik.pl, 20 sierpnia 2010
  6. Cezary Gmyz, Zofia Korbońska broni IPN, rp.pl z 17 marca 2010
  7. Bartoszewski: w Komitecie Honorowym – prawdziwi kombatanci, gazetaprawna.pl, 19 stycznia 2009
  8. Jan Kosiński. 60. rocznica Powstania. „Informator Ożarowski”. 12 (122), grudzień 2004. 
  9. Szczątki Stefana i Zofii Korbońskich zostaną sprowadzone z USA do Polski
  10. Tadeusz Piersiak: Absolwent "Sienkiewicza" spocznie w Panteonie Wielkich Polaków (pol.). Gazeta.pl Częstochowa, 2012-10-01. [dostęp 2012-10-01].
  11. M.P. z 2006 r. Nr 21, poz. 238
  12. M.P. z 1994 r. Nr 25, poz. 206

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]