Zofia Nehring

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zofia Nehring, z d. Duda, secundo voto Krzeszczyk (ur. 10 maja 1910 w Warszawie, zm. 17 sierpnia 1972 tamże[1]) – polska łyżwiarka szybka, rekordzistka świata, mistrzyni i reprezentantka Polski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Łyżwiarstwo zaczęła uprawiać w wieku 15 lat w Warszawskim Towarzystwie Łyżwiarskim pod kierunkiem Edwarda Nehringa (ur. 1892), za którego wyszła za mąż w 1927 i miała z nim dwoje dzieci. Od 1930 reprezentowała barwy Polonii Warszawa. Dwunastokrotnie była mistrzynią Polski (1931 - 500 metrów, 3000 m i wielobój, 1932 - wielobój, 1935 - 500 m, 1500 m , 3000 m, 5000 m i wielobój, 1939 - 500 m, 1000 m , 3000 m, 5000 m i wielobój)

Jej wyniki na 500 m (1:02,00 z 15 lutego 1931), 1000 m (2:16,4 z 26 stycznia 1929), 1500 m (3:28,0 z 27 stycznia 1929), 3000 m (6:52,8 z 8 lutego 1931), 5000 m (11:30,5 z 15 lutego 1931) zostały decyzją Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej (ISU) z 3 grudnia 1931 zatwierdzone jako pierwsze kobiece rekordy świata.

W 1932 wystąpiła poza konkursem w Mistrzostwach Europy w Davos w wieloboju mężczyzn, bijąc kobiecy rekord świata na 1500 m (3:10,4 - 10 stycznia 1932), a kilka dni później także na 1000 m (2:03,4 - 17 stycznia 1932 w Engelbergu). Sukcesy te przyniosły jej 10. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski w 1932.

9 lutego 1935 poprawiła w Warszawie własny rekord świata na 3000 m (6:22,40), a dzień później (10 lutego 1935) także na 5000 m (10:54,80). 30 grudnia 1935 w Wiedniu ustanowiła także rekord świata na 10 000 m (23:48,5), który nie został nigdy oficjalnie pobity, albowiem w 1953 ISU zdecydowała się nie notować rekordów kobiet na tym dystansie. Szesnastokrotnie biła rekordy Polski na dystansach od 500 do 10 000 m.

W 1939 wystąpiła w I Mistrzostwach świata kobiet w wielobojach zajmując 5 miejsce (na poszczególnych dystansach była 8. (500 m), 4 (3000 m), 7. (1000 m ) i 3. (10 000 m).

Po II wojnie światowej wyszła drugi raz za mąż, a Edward Nehring po przyjęciu w czasie wojny volkslisty wyjechał do Niemiec.

Przypisy

  1. Tygodnik Powszechny nr 38 z 17.09.1972 (rubryka "Zmarli")

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]