Zofia Wasilkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zofia Wasilkowska
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1910
Kalisz
Data i miejsce śmierci 1 grudnia 1996
Warszawa
Minister sprawiedliwości
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 27 kwietnia 1956
do 20 lutego 1957
Poprzednik Henryk Świątkowski
Następca Marian Rybicki
Poseł II kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 20 lutego 1957
do 20 lutego 1961

Zofia Wasilkowska (ur. 9 grudnia 1910 w Kaliszu, zm. 1 grudnia 1996 w Warszawie) – polityk polskiej lewicy, wieloletni sędzia Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, pierwsza kobieta-minister w historii Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W młodości była działaczką PPS, od 1948 do 1981 członkini PZPR. W latach 1948–1959 w KC PZPR – do 1954 jako zastępca członka, później członek. Posłanka na Sejm PRL I i II kadencji (1952–1961).

Od kwietnia 1956 do lutego 1957 minister sprawiedliwości w rządzie Józefa Cyrankiewicza. W okresie 1948–1955 i 1958–1981 pełniła funkcję sędziego Sądu Najwyższego. Zajmowała się również sprawami kobiet – w latach 1948–1953 zastępowała kierownika Wydziału Kobiecego KC PZPR.

W latach 70. Wasilkowska przeszła na stronę opozycji. Od 1980 należała do „Solidarności”. Była członkiem Komitetu Helsińskiego w Polsce, a w 1989 jednym z założycieli Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Jako reprezentantka strony solidarnościowo-opozycyjnej brała udział w obradach Okrągłego Stołu. Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności. Członek Społecznej Rady Legislacyjnej – agendy/jednostki COIU[1][2][3].

Małżonkiem Zofii Wasilkowskiej był Jan Wasilkowski. Zofia Wasilkowska została pochowana 6 grudnia 1996 na warszawskich Powązkach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polityka” z 14 grudnia 1996
  • Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy: 1944–1991, Warszawa 1991