Zofia Zdybicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maria Józefa Zdybicka USJK
Zofia Zdybicka
zakonnica
Wręczenie Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski s. prof. Zofii Zdybickiej (19 października 2008)
Wręczenie Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski s. prof. Zofii Zdybickiej (19 października 2008)
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja urszulanki szare
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Zofia Zdybicka
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1928
Kraśnik
profesor nauk teologicznych
Specjalność: filozofia religii, metafizyka
Doktorat 1965
Habilitacja 1970
Profesura 1988
Praca naukowa
Uczelnia Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II

Zofia Zdybicka, imię zakonne Maria Józefa od 25 września 1948 w Zgromadzeniu Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego (ur. 5 sierpnia 1928 w Kraśniku) – zakonnica, filozof, pedagog, religioznawca, wieloletnia wykładowczyni akademicka.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Córka Feliksa i Heleny z domu Łukasik. Urodzona w Kraśniku Lubelskim. Docent (od 1971), profesor nadzwyczajny (od 1978), a od 1988 profesor zwyczajny w KUL. Zajmuje się metafizyką (nauką o bycie i jego przyczynach), filozofią religii, Boga i wiary, antropologią filozoficzną i religii, propedeutyką filozoficzną oraz etyką. Twórczyni własnej koncepcji filozofii religii, funkcjonującej w ramach KUL tzw. Lubelskiej Szkole Filozoficznej. Matura w 1948 w Technikum im. A. J. Vetterów w Lublinie Kupieckim. Studia w latach 1956–1961 na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytety Lubelskiego. Uczennica M. A. Krąpca, K. Wojtyły, S. Swieżawskiego, M. Kurdziałka i S. Kamińskiego (twórcy Lubelskiej Szkoły Filozoficznej). Pracę magisterską pisała pod kierunkiem M. Krąpca O naturze rozumowania redukcyjnego występującego w filozofii bytu, a w 1965 doktorat obroniła na podstawie rygorozum i pracy pt. Filozoficzne podstawy poznawalności Boga u H. de Lubaca której promotorem był również M. Krąpiec. W 1970 habilitacja (29 października 1970 kolokwium habilitacyjne) na KUL, na podstawie dorobku naukowego oraz pracy Próba zbudowania tomistycznej teorii partycypacji, którą recenzowali prof. Mieczysław Albert Krąpiec, ks. prof. Kazimierz Kłósak, ks. prof. Stanisław Kamiński i ks. doc. Marian Jaworski. Studia uzupełniające na Yale University, The Catholic University of America w Waszyngtonie i w Katolickim Uniwersytecie w Leuven. Wykładała na KUL od 1966, aż do momentu przejścia na emeryturę. Od 1973 roku była kierownikiem powstałej wówczas Katedry Filozofii Religii w KUL. W latach 1979–1986 prodziekan i dziekan Wydziału Filozoficznego macierzystej uczelni. Członkini wielu towarzystw i instytucji naukowych: Polskie Towarzystwo Filozoficzne, Towarzystwo Naukowe KUL, American Bibliographical Institut, Societas Internationale St. Thomae Aquinatis, Pontificia Academia S. Thomae Aquinatis, Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu. Współtworzyła Encyklopedię Katolicką i Powszechną Encyklopedię Filozofii. Autorka ok. 300 prac naukowych. Promotor ok. 100 magisteriów i 18 doktoratów. W swej refleksji naukowej porusza kwestie ateizmu i jego konsekwencji zarówno etycznych, społecznych, jak i politycznych oraz religii i jej powiązań z otaczającą człowieka rzeczywistością. Mocno wiąże swoje przemyślenia z klasyczną metafizyką. W latach 1963–2001 (z przerwami) członkini Zgromadzenia Generalnego Urszulanek Serca Jezusa Konającego, a od 1983–2003 przełożona Lubelskiego Zgromadzenia swego zakonu. Członek wielu ciał naukowych, społecznych, religijnych oraz organizatorka wielu sympozjów i konferencji naukowych. Kierowała przez wiele lat różnymi czasopismami naukowymi.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Niektóre publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Partycypacja bytu. Próba wyjaśnienia relacji między światem a Bogiem (1972)
  • Poznanie Boga w ujęciu H. de Lubaca (1973)
  • Człowiek i religia: zarys filozofii religii (1977, 1994)
  • Religia i religioznawstwo (1988)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]