Zol-żel
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Zol-żel – metoda nanoszenia powłok ceramicznych. Nazwa pochodzi od nazw dwóch układów koloidalnych, w jakich występuje nanoszony materiał przed jego wypaleniem [1].
Metoda polega na przygotowaniu zolu poprzez hydrolizę i koagulację dobranych prekursorów. Następnie materiał jest nakładany poprzez zanurzenie w roztworze. Po usunięciu nadmiaru zolu przeprowadza się żelowanie poprzez odparowanie rozpuszczalnika. Gotowa powłoka zostaje wypalona w piecu [1][2].
Tą metodą nanosi się powłoki ceramiczne, głównie w postaci tlenków oraz HCP i TCP [2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Walczak M., Bieniaś J., Surowska B. Wielowarstwowy układ tytan - powłoka zol-żel - porcelana dentystyczna do zastosowań w protetyce stomatologicznej. „Eksploatacja i Niezawodność”. 3/2006. s. 35-40.
- ↑ 2,0 2,1 Łaskowiec J., Michalik R.: Zagadnienia teoretyczne i aplikacyjne w implantach. Gliwice: Wydawnictwo Politechniki Śląskiej, 2002.
