Zol-żel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zol-żel – metoda nanoszenia powłok ceramicznych. Nazwa pochodzi od nazw dwóch układów koloidalnych, w jakich występuje nanoszony materiał przed jego wypaleniem [1].

Metoda polega na przygotowaniu zolu poprzez hydrolizę i koagulację dobranych prekursorów. Następnie materiał jest nakładany poprzez zanurzenie w roztworze. Po usunięciu nadmiaru zolu przeprowadza się żelowanie poprzez odparowanie rozpuszczalnika. Gotowa powłoka zostaje wypalona w piecu [1][2].

Tą metodą nanosi się powłoki ceramiczne, głównie w postaci tlenków oraz HCP i TCP [2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Walczak M., Bieniaś J., Surowska B. Wielowarstwowy układ tytan - powłoka zol-żel - porcelana dentystyczna do zastosowań w protetyce stomatologicznej. „Eksploatacja i Niezawodność”. 3/2006. s. 35-40. 
  2. 2,0 2,1 Łaskowiec J., Michalik R.: Zagadnienia teoretyczne i aplikacyjne w implantach. Gliwice: Wydawnictwo Politechniki Śląskiej, 2002.