Zygmunt Latoszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zygmunt Latoszewski (ur. 26 kwietnia 1902 w Poznaniu, zm. 18 stycznia 1995 w Warszawie) – polski dyrygent, dyrektor i kierownik artystyczny teatru, reżyser, pedagog, muzykolog. Wykładał w łódzkiej oraz warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, profesor nadzwyczajny od 1965 r.

W wieku szkolnym śpiewał w chórze prowadzonym przez ks. Wacława Gieburowskiego. Uczył się w Konserwatorium Poznańskim gry na skrzypcach u Zdzisława Jahnkego i teorii muzyki u Feliksa Nowowiejskiego. Na Uniwersytecie Poznańskim początkowo studiował filologię klasyczną i historię sztuki, następnie rozpoczął studia muzykologiczne u Łucjana Kamieńskiego. W roku 1932 uzyskał stopień doktora muzykologii za pracę „Pierwsze opery polskie Macieja Kamieńskiego”. Debiutował jako dyrygent w 1929 r. Następnie dyrygował Operą Poznańską (w latach 1933-1939, a także 1945-1948 był jej dyrektorem).

W okresie II wojny światowej przebywał w Warszawie, prowadząc koncerty w polskich kawiarniach. Po upadku powstania warszawskiego znalazł się w Krakowie. W 1945 współpracował z Filharmonią Krakowską, w 1949 z Operą Warszawską, w 1949 z Filharmonia Bałtycką. W latach 1952-1954 był dyrektorem Opery Warszawskiej. Od 1955 do 1961 był kierownikiem artystycznym Opery i Filharmonii Bałtyckiej. Od 1961 do 1972 był kierownikiem artystycznym Opery Łódzkiej. W 1972 przeszedł na emeryturę, ale dalej dyrygował okazjonalnie, w tym jeszcze w latach 80. prowadząc spektakle w Teatrze Wielkim w Warszawie.

Był autorem licznych artykułów o tematyce muzycznej (głownie krytycznych).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]