Zygmunt Pawlaczyk
| Zygmunt Pawlaczyk | |
| Data i miejsce urodzenia | 19 kwietnia 1928 Skalmierzyce |
| Data i miejsce śmierci | 9 maja 1987 Warszawa |
| Przyczyna śmierci | w katastrofie lotniczej w Lesie Kabackim |
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Powązkowski w Warszawie |
| Narodowość |  Polak |
| Stanowisko | pilot |
| Pracodawca | PLL LOT |
| Małżeństwo | Alina Pawlaczyk |
| Dzieci | Jacek Pawlaczyk |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Zygmunt Pawlaczyk w Wikicytatach |
|
Grób Zygmunta Pawlaczyka i jego żony Aliny na Cmentarzu Powązkowskim
Zygmunt Pawlaczyk (ur. 19 kwietnia 1928 w Skalmierzycach, zm. 9 maja 1987 w Warszawie) – pilot wojskowy od 1951 roku, od 1955 roku w Polskich Liniach Lotniczych LOT (PLL LOT).
Zygmunt Pawlaczyk był dowódcą załogi samolotu pasażerskiego Ił-62M SP-LBG Tadeusz Kościuszko PLL LOT w locie nr LO 5055, w czasie którego w trakcie podchodzenia do awaryjnego lądowania nastąpiła największa katastrofa w historii polskiego lotnictwa[1][2].
Spis treści |
[edytuj] Biografia
[edytuj] Młodość
Do 1949 roku mieszkał wraz z rodzicami w Jarocinie[3]. W czasie okupacji w 1942 został przymusowo skierowany do pracy w fabryce mebli Thönet w Jarocinie[4]. Po wojnie wraz z kolegami brał udział w akcji znoszenia broni z wojskowych transportów niemieckich. W okresie późniejszym pracował nadal w fabryce mebli, a wieczorowo ukończył szkołę podstawową i trzyletnią zawodową w Jarocinie[4].
W czasie wolnym wspólnie z kolegami organizował odczyty, pogadanki, zawody sportowe i amatorskie przedstawienia[4].
[edytuj] Służba wojskowa i kariera pilota
W 1949 Pawlaczyk został powołany do służby wojskowej we Wrocławiu, a następnie oddelegowany do szkoły samochodowej w Warszawie, którą ukończył z pierwszą lokatą[4]. Po ukończeniu szkoły samochodowej w 1951 został skierowany do Jeleniej Góry, gdzie pełnił służbę jako kierowca w sztabie jednostki. Stamtąd został skierowany na kurs pilota wojskowego, który ukończył z wynikiem bardzo dobrym[4].
Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku uzyskał uprawnienia na dwupłatowe samoloty Po-2[5]. W 1955 podjął pracę w PLL LOT i po ukończeniu kolejnego kursu został pilotem cywilnym. Brał udział w akcji opylania lasów w Bułgarii w 1956, za co otrzymał odznakę Przodownika Pracy[4].
Szczeble uprawnień lotniczych[5]:
- 1956 – licencja pilota sportowego na wszystkie samoloty wielosilnikowe
- 1957 – uprawnienia na samoloty serii Li-2
- 1958 – uprawnienia na samoloty serii Ił-14
- 1960 – licencja nawigatora lotniczego I klasy i mechanika pokładowego
- 1963 – uprawnienia do dowodzenia samolotem Ił-14 i uprawnienia radiotelegrafisty w służbie lotniczej
- 1966 – uprawnienia na samoloty serii Ił-18
- 1975 – uprawnienia na samoloty serii Ił-62
- 1978 – uprawnienia do dowodzenia samolotem Ił-62
Wylatał ogółem 19 745 godzin, w tym na samolotach Ił-62 5542 godziny, jako dowódca samolotu Ił-62 i Ił-62M od 11 maja 1978 roku wylatał 3725 godzin[6]. W powietrzu pokonał ponad 10 mln km[7].
[edytuj] Katastrofa lotnicza
Kapitan Pawlaczyk był dowódcą załogi samolotu Tadeusz Kościuszko, który rozbił się podczas katastrofy w Lesie Kabackim 9 maja 1987 roku[6].
Komisja badająca przyczyny katastrofy oceniła, że pomimo skrajnie skomplikowanej sytuacji w jakiej znajdowała się załoga samolotu jej działanie było racjonalne i nakierowane na ratowanie życia pasażerów[8], a decyzje podejmowane przez Zygmunta Pawlaczyka w warunkach ekstremalnie trudnych były prawidłowe i nie miały związku przyczynowego z zaistniałą katastrofą[5][9]. Kapitan Pawlaczyk poniósł śmierć w tej katastrofie.
Ostatnie zarejestrowane słowa przypisywane kapitanowi Pawlaczykowi Cześć, giniemy stały się symbolem tej katastrofy. Słowa te są również tytułem książki Jarosława Reszki Cześć, giniemy![2], traktującej o największych katastrofach w Polsce w XX wieku. Imieniem kapitana Zygmunta Pawlaczyka nazwana jest jedna z ulic na warszawskim Ursynowie (Natolin)[10].
Pozostawił żonę Alinę i syna Jacka, który jest pracownikiem PLL LOT[5].
Na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie znajduje symboliczna mogiła Zygmunta Pawlaczyka, który faktycznie został pochowany w grobie rodzinnym na Starych Powązkach[11].
[edytuj] Nagrody i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie)
- Odznaka I Stopnia z Trzema Diamentami Zasłużony Pracownik PLL LOT[11] (pośmiertnie)
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Aleksander Grobicki: Niezwykłe katastrofy. Warszawa: Wydawnictwa "Alfa", 1990. ISBN 83-7001-256-6.
- ↑ 2,0 2,1 Jarosław Reszka: Cześć, giniemy. Warszawa: Wydawnictwo Polskiej Agencji Prasowej, 2001. ISBN 83-911242-3-1.
- ↑ W nocie wspomnieniowej podano nazwę miejscowości Jaresin, w rzeczywistości chodzi o Jarocin
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Witold Kozłowski. Zygmunt Pawlaczyk – Wspomnienie. „Gazeta Wyborcza”, 24 września 1998. Warszawa: Agora S.A.. ISSN 0860-908X.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 Marek Sarjusz-Wolski: Cisza po życiu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Iskry, 1989. ISBN 83-207-1200-9.
- ↑ 6,0 6,1 SP-LBG nie doleciał. „Skrzydlata Polska”. 22/1987, 31 maja 1987. Warszawa: Oficyna Wydawnicza SIMP. ISSN 0137-866X.
- ↑ Katarzyna Jaroszyńsk: Walczył do samego końca – Życie Warszawy (pol.). [dostęp 18 marca 2009].
- ↑ Komunikat specjalnej komisji rządowej powołanej do zbadania przyczyn katastrofy samolotu PLL LOT. „Skrzydlata Polska”. 21/1987, 26 lipca 1987. Warszawa: Oficyna Wydawnicza SIMP. ISSN 0137-866X.
- ↑ Oświadczenie Prokuratury Wojewódzkiej w Warszawie w sprawie katastrofy lotniczej zaistniałej w dniu 9 maja 1987 roku w Warszawie
- ↑ Dzielnica Ursynów m.st. Warszawy – Serwis www (pl) – Pawlaczyk Zygmunt (pol.). [dostęp 18 marca 2009].
- ↑ 11,0 11,1 Pogrzeb załogi samolotu SP-LBG i pracowników PLL LOT. „Skrzydlata Polska”. 23/1987, 7 czerwca 1987. Warszawa: Oficyna Wydawnicza SIMP. ISSN 0137-866X.
