Bażant

	Bażant
	; samiec
	Systematyka
Domena	eukarioty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Nadrząd	neognatyczne
Rząd	grzebiące
Rodzina	kurowate
Gatunek	bażant
	Nazwa systematyczna
	Phasianus colchicus
	(Linnaeus, 1758)
	Podgatunki
	patrz w tekście
	Status ochronny
Kategoria zagrożenia (CzKGZ)
	Kategoria: niższego ryzyka
	Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Zobacz hasło bażant w Wikisłowniku

Bażant (bażant szlachetny, bażant łowny, bażant kolchijski) (Phasianus colchicus, dawniej również P. cochlinus) - średni, zasadniczo osiadły (choć samce mogą koczować) ptak z rodziny kurowatych, zamieszkujący deltę Wołgi, Kaukaz i Zakaukazie oraz pas od Iranu po Mandżurię i północną część Półwyspu Indochińskiego. Introdukowany w całej Europie (na południu już w starożytności), Ameryce Północnej, Japonii, na Hawajach i w Nowej Zelandii.

[edytuj] Cechy gatunku

W Polsce aklimatyzowano różne podgatunki, stąd rozmaitość występujących u nas ptaków. Samce - najczęściej zielona głowa z metalicznym połyskiem i dwoma małymi czubkami, wokół oczu naga czerwona skóra, na szyi biała obroża o różnej szerokości. Rdzawo złote plecy z fioletowym połyskiem, pióra zakończone jasno. Pstre barki z łuskowym rysunkiem, przód brązowoczarny z połyskiem, pióra szaro zakończone. Brzuch czarny. Ogon żółtobrunatny z czarnym pręgowaniem, znacznie wydłużony. Samica mniejsza, wierzch popielatorudy o nieregularnym, poprzecznym prążkowaniu, spód jaśniejszy, nieomal pozbawiony plam. Stosunkowo często występują osobniki ciemniejsze z przewagą barwy zielonej, fioletowej lub brunatnej.

[edytuj] Wymiary średnie

dł. ciała ok. 68-80 cm
rozpiętość skrzydeł 68-85 cm
waga samca do 1,5 kg, waga samicy do 1 kg

[edytuj] Biotop

Otwarte tereny o licznych krzewach, skraje pól i nadrzeczne zarośla.

[edytuj] Gniazdo

Na ziemi, pod osłoną traw lub gałęzi. Niewielkie zagłębienie skąpo wyścielone puchem.

[edytuj] Jaja

Jeden lęg w roku. Jaja w liczbie 10 do 12 (wyjątkowo do 18) w jednym gnieździe. W wyjątkowych sytuacjach (zniszczenie gniazda przez drapieżniki) kura niesie jaja po raz drugi, a czasem trzeci. W warunkach wolierowych jedna kura znosi do 60 jaj. Okres nieśności od połowy kwietnia do lipca.

[edytuj] Wysiadywanie

Jaja wysiadywane przez okres 24 dni, wyłącznie przez samicę.

[edytuj] Pożywienie

Pokarm roślinny, latem wzbogacony o duże ilości owadów, w tym stonkę ziemniaczaną oraz mrówki.

[edytuj] Ochrona

Samiec łowny z okresem polowań: od 1 października do końca lutego. Samica wyłącznie na terenach ośrodków hodowli zwierzyny, gdzie prowadzi się wolierową hodowlę bażanta od 1 października do 31 stycznia.

[edytuj] Podgatunki

Wykształciło się wiele lokalnych odmian bażanta, czego wynikiem jest duża liczba opisanych podgatunków. Obecnie wyróżnia się ich 31^[1]:

P. c. colchicus Linnaeus, 1758 - podgatunek nominatywny
P. c. torquatus Gmelin, 1789 (bażant obrożny)
P. c. mongolicus Brandt, 1844
P. c. decollatus Swinhoe, 1870
P. c. elegans Elliot, 1870
P. c. formosanus Elliot, 1870
P. c. shawii Elliot, 1870
P. c. chrysomelas Severtzov, 1875
P. c. persicus Severtzov, 1875
P. c. strauchi Przewalski, 1876
P. c. vlangalii Przewalski, 1876
P. c. principalis P. L. Sclater, 1885
P. c. septentrionalis Lorenz, 1888
P. c. talischensis Lorenz, 1888
P. c. tarimensis Pleske, 1889
P. c. satcheuensis Pleske, 1892
P. c. zerafshanicus Tarnovski, 1893
P. c. turcestanicus Lorenz, 1896
P. c. hagenbecki Rothschild, 1901
P. c. pallasi Rothschild, 1903
P. c. bianchii Buturlin, 1904
P. c. karpowi Buturlin, 1904
P. c. kiangsuensis Buturlin, 1904
P. c. zarudnyi Buturlin, 1904
P. c. suehschanensis Bianchi, 1906
P. c. alashanicus Alpheraky & Bianchi, 1908
P. c. sohokhotensis Buturlin, 1908
P. c. rothschildi La Touche, 1922
P. c. edzinensis Sushkin, 1926
P. c. takatsukasae Delacour, 1927
P. c. europaeus Hachisuka, 1937

[edytuj] Wartość reprodukcyjna

O wartości reprodukcyjnej ptaków decyduje częstotliwość krycia i wartość biologiczna jaj. Pod koniec sezonu reprodukcyjnego obserwuje się inwolucję jąder i zanikanie procesu spermatogenezy. Masa jaj od jednej nioski w jednym sezonie wynosi 1,2-1,6kg. Użytkowanie bażantów w chowie zamkniętym może trwać kilka lat. Kury jednoroczne znoszą więcej jaj, starsze mniej, lecz o lepszej wartości biologicznej. W indywidualnej ocenie nioski bierze się pod uwagę następujące cechy ; datę zniesienia pierwszego i ostatniego jaja, liczbę zniesionych jaj, masę jaj w 3 i 8 tygodniu nieśności, liczbę i długość serii oraz przerw w nieśności i wyniki wylęgowości. Nieśność bażantów w szczytowym okresie może wynosić nawet 80%.