Éothéodzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Éothéodzi[1] – lud ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Potomkowie Nortów, zgromadzonych wokół wodza Marhwiniego. Pierwotnie zamieszkujący tereny między Samotną Skałą a Gladden.

Éothéod[edytuj | edytuj kod]

Po ok. sześciuset latach, wobec wzrostu liczebności Éothéodów i wzrostu zagrożenia z Dol Guldur, teren ten okazał się zbyt mały i niebezpieczny. Tak więc za panowania Frumgara (w roku 1977 Trzeciej Ery) na wieść o upadku Angmaru (który nastąpił dwa lata wcześniej), wyemigrowali na północ i osiedlili się między Górami Mglistymi, Górami Szarymi a Mroczną Puszczą. Nazwali ten kraj „Éothéodem”.

Stolicą Éothéodu był Framsburg, warownia nazwana tak na cześć Frama, syna Frumgmara, który zabił smoka Skata.

Odsiecz Eorla i nowe nazwy[edytuj | edytuj kod]

W roku 2510 Namiestnik Gondoru, Cirion, poprosił wodza Éothéodów, Eorla, o pomoc podczas najazdu Balków. Eorl odpowiedział na wezwanie i wyruszył wraz z większością jeźdźców, zostawiając jedynie skromną liczbę dla ochrony mieszkańców Éothéodu. Jeźdźcy przybyli do Gondoru w decydującym momencie i wspomogli armię Gondoru w Bitwie na Polach Celebrantu, po której Cirion poprosił ich o strzeżenie prowincji Calenardhonu.

Trzy miesiące później Cirion przekazał Calenardhon Éothéodom, a Eorl złożył przysięgę wiecznej przyjaźni z Gondorem, po czym wszyscy Éothéodzi przenieśli się na te tereny. Wtedy to zaczęli nazywać się Eorlingami („Ludem Eorla”). Przez mieszkańców Gondoru nazwani zostali Rohirrimami – „Mistrzami Koni”, a kraj, który zamieszkiwali – „Rohanem”.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Według fikcyjnej etymologii Tolkiena nazwa Éothéod jest anglosaskim tłumaczeniem oryginalnej rohirrickiej nazwy Lohtûr – przedrostek "loho" lub "lô-" odpowiada anglosaskiemu "éo-", oznaczającego konia.

Przypisy

  1. W języku staroangielskim eoh („koń”) + théod („lud”, „kraina”) znaczy „Konni ludzie”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]