Île des Pins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Île des Pins
Ilustracja
Zatoka Kuto na Île des Pins
Państwo  Francja
Zbiorowość
sui generis
 Nowa Kaledonia
Akwen Ocean Spokojny
Archipelag Nowa Kaledonia
Powierzchnia 130 km²
Populacja (2009)
• liczba ludności
• gęstość

1969
15 os./km²
Położenie na mapie Nowej Kaledonii
Mapa konturowa Nowej Kaledonii, blisko dolnej krawiędzi po prawej znajduje się punkt z opisem „Île des Pins”
Ziemia22°36′59″S 167°28′55″E/-22,616389 167,481944
Mapa wyspy
Panorama wyspy z Pic Ngâ

Île des Pins (oznacza w jęz. francuskim: Wyspa Sosen, w miejscowym języku Kanaków Kwênyii: Kunyié) – wyspa położona na Oceanie Spokojnym, w archipelagu Nowej Kaledonii, terytorium zamorskiego Francji. Wyspa stanowi większość obszaru gminy L’Île-des-Pins, w Prowincji Południowej Nowej Kaledonii. Wyspa, z powodu wyjątkowych walorów turystycznych, jest nazywana l'île la plus proche du paradis („wyspą najbardziej zbliżoną do raju”)[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wyspa ma ok. 15 km długości i ok. 13 km szerokości. Leży na południowy wschód od Grande Terre, głównej wyspy Nowej Kaledonii i w odległości ok. 100 km od stolicy Nouméa. Ma jedno lotnisko (kod ILP) z 1097 m pasa startowego. Otacza ją pas raf koralowych. Płaskie, częściowo bagniste wybrzeża, chociaż z licznymi zatokami (np. Baie d'Upi) nie mają dogodnych portów naturalnych. Wyspa ma za to doskonałe warunki do rozwoju turystyki: liczne plaże z piasku koralowego, możliwości uprawiania rozmaitych sportów wodnych (szczególnie nurkowania przy rafach koralowych) oraz szereg innych atrakcji turystycznych[2].

Mieszkańcy wyspy to głównie Kanakowie rodzimego, melanezyjskiego pochodzenia, w większości wyznania katolickiego, a ich populacja wynosi 1969 osób (dane z 2009 r.). Miejscowi Kanakowie podzieleni są na osiem plemion: Gadji, Kéré, Comagna, Vao, Wapan, Touété, Ouatchia i Youwaty[2].

Wyspa to w większości płaskowyż, w centralnej części porośnięty łąkami i lasem parkowym, a na wybrzeżach głównie endemicznymi, charakterystycznymi lasami, złożonymi z Araucaria columnaris (od tych lasów pochodzi francuska nazwa wyspy). Pic Ngâ (262 m) jest najwyższym punktem wyspy, a rzeka Ouro jest najdłuższą rzeką wyspy[1].

Na wyspie występują gatunki endemiczne roślin (np. Araucaria columnaris) i zwierząt, takich jak gekon orzęsiony (Correlophus ciliatus) i największy gekon świata – gekon olbrzymi (Rhacodactylus leachianus)[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wyspa została zasiedlona przez Melanezyjczyków ok. 2 tysiące lat temu. Kapitan James Cook w 1774 r. jako pierwszy Europejczyk zobaczył tę wyspę podczas swojej drugiej podróży do Nowej Zelandii i nazwał ją Wyspą Sosen z powodu gęstych lasów araukariowych na jej wybrzeżach. Chociaż nigdy nie był na tej wyspie, to jednak na podstawie dymów z ognisk stwierdził, że była zamieszkana. W 1840 r. na wyspę przybyli misjonarze katoliccy oraz protestanccy wraz z kupcami, poszukującymi drzew sandałowych[1].

Francja przejęła kontrolę nad wyspą w 1853 r. i w tym czasie tubylcy przyjęli religię katolicką. W 1872 r. wyspa stała się francuską kolonią karną i miejscem zesłania ok. 3 tysięcy więźniów politycznych z Komuny Paryskiej[1].

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • Zatoka Oro (Baie d'Oro) na północnym wschodzie wyspy, ze słynną Piscine naturelle („naturalnym basenem”), określanym jako „najpiękniejsze naturalne kąpielisko świata”. Jest to zatoka o dnie z białych skał koralowych, otoczona pierścieniem kontrastowych, czarnych skał bazaltowych oraz lasem araukariowym. W zatoce o przejrzystej, lazurowo-błękitnej wodzie, występują liczne gatunki barwnych ryb tropikalnych. Dostępna tylko w czasie odpływu[3].
  • Zatoka Kuto (Baie de Kuto) z pięknymi plażami i przystanią promową.
  • Zatoka Upi (Baie d'Upi) z dziesiątkami koralowych wysp.
  • Plaża Saint-Maurice z najstarszym pomnikiem Chrystusa na wyspie, otoczonym palisadą z tradycyjnych, drewnianych rzeźb, przedstawiających miejscowe, pogańskie bóstwa.
  • Zatoczka Kanuméra (Anse de Kanuméra) zalecana do snorkelingu, ze świętą wysepką Kaa Nuë Méra, na którą wstęp jest wzbroniony.
  • Ruiny kolonii karnej w miejscowości Ouro w zachodniej części wyspy. W pobliżu znajduje się cmentarz więźniów z pomnikiem w kształcie piramidy.
  • Grota Królowej Hortensji (Grotte de la reine Hortense) położona wśród tropikalnego lasu duża jaskinia, niegdyś zamieszkiwana.
  • Kościół katolicki w Vao największy na wyspie, z ołtarzem rzeźbionym w tradycyjne motywy[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d L'Ile des Pins-the other closest island to paradise! (ang.). Nouvelle Caledonie. [dostęp 2017-01-19].
  2. a b c Ile des Pins- Tourisme (fr.). Ile des Pins. [dostęp 2017-01-18].
  3. a b Ile des Pins- Tourisme (fr.). Ile des Pins- Tourisme. [dostęp 2017-01-18].