Ósmy Kneset (1974–1977)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael

Ósmy Kneset obradował w latach 1974–1977.

Wybory odbyły się 31 grudnia 1973, a pierwsze posiedzenie parlamentu miało miejsce 21 stycznia 1974.

Posłowie[edytuj | edytuj kod]

Posłowie wybrani w wyborach[1]:

Partia Posłowie
Koalicja Pracy Jigal Allon, Josef Almogi, Adi’el Amora’i, Ari Ankorjon, Szoszanna Arbeli-Almozlino, Mosze Baram, Jicchak Ben Aharon, Mordechaj Ben-Porat, Mosze Karmel, Dawid Koren, Mosze Dajan, Jehuda Dranicki, Abd el-Aziz el-Zubi, Abba Eban, Aharon Efrat, Arje Eli’aw, Uzi Feinerman, Jisra’el Galili, Awraham Giwelber, Chajka Grossman, Cewi Guerszoni, Matilda Guez, Menachem Hakohen, Ben-Cijjon Halfon, Micha’el Charisz, Ester Herlitz, Szelomo Hillel, Jisra’el Kargman, Nuzhat Kacaw, Szalom Lewin, Golda Meir, Elijjahu Mojal, Ora Namir, Icchak Nawon, Awraham Ofer, Szimon Peres, Icchak Rabin, Eli’ezer Ronen, Pinchas Sapir, Josi Sarid, Mosze Szachal, Me’ir Talmi, Mosze Wertman, Gad Ja’akowi, Aharon Jadlin, Awi’ad Jafe, Aharon Jariw, Jisra’el Jeszajahu, Chajjim Josef Cadok, Dow Zakin, Awraham Zilberberg
Likud Zalman Abramow, Mosze Arens, Joram Aridor, Jochanan Bader, Jedidja Be’eri, Menachem Begin, Me’ir Kohen-Awidow, Ge’ula Kohen, Chajjim Korfu, Matitjahu Drobles, Leon Dycian, Simcha Erlich, Jechezkel Flomin, Pesach Gruper, Binjamin Halewi, Jigga’el Hurwic, Awraham Kac, Ben-Cijjon Keszet, Josef Kremerman, Chajjim Landau, Dawid Lewi, Amnon Linn, Etan Liwni, Jicchak Moda’i, Mosze Nissim, Akiwa Nof, Ehud Olmert, Gidon Patt, Jicchak Perec, Elimelech Rimalt, Icchak Szamir, Ariel Szaron, Awraham Szechterman, Eli’ezer Szostak, Zalman Szowal, Szemu’el Tamir, Josef Tamir, Menachem Jedid, Awraham Joffe
Narodowa Partia Religijna Aharon Abuchacira, Eli’ezer Awtabi, Jehuda Ben-Me’ir, Josef Burg, Micha’el Chazani, Zewulun Hammer, Awraham Melammed, Jicchak Refa’el, Pinchas Scheinman, Zerach Warhaftig
Religijny Front Tory Jehuda Me’ir Abramowicz, Kalman Kahana, Szelomo Lorincz, Menachem Porusz, Awraham Werdiger
Niezależni Liberałowie Gidon Hausner, Mosze Kol, Hillel Seidel, Jehuda Sza’ari
Rakah Awraham Lewenbraun, Taufik Tubi, Me’ir Wilner, Taufik Zi’ad
Ratz Szulammit Alloni, Marcia Freedman, Bo’az Mo’aw
Postęp i Rozwój Sajf ad-Din az-Zubi, Dżabr Mu’addi
Moked Me’ir Pa’il
Arabska Lista dla Beduinów i Mieszkańców Wsi Hamad Abu Rabia

Zmiany[edytuj | edytuj kod]

Zmiany w trakcie kadencji[1]:

Następca Poprzednik Partia Data
Hawiw Szimoni Abd el-Aziz el-Zubi Koalicja Pracy 14 lutego 1974
Nissim Eliad Mosze Kol Niezależni Liberałowie 10 marca 1974
Jicchak Golan Gidon Hausner Niezależni Liberałowie 10 marca 1974
Amos Hadar Uzi Feinerman Koalicja Pracy 8 kwietnia 1974
Jacques Amir Golda Meir Koalicja Pracy 10 czerwca 1974
Jigga’el Kohen Ariel Szaron Likud 23 grudnia 1974
Simcha Friedman Micha’el Chazani Narodowa Partia Religijna 2 lipca 1975
Ja’akow Frank Pinchas Sapir Koalicja Pracy 12 sierpnia 1975
Szelomo-Ja’akow Gross Menachem Porusz Religijny Front Tory 23 listopada 1975
Senetta Joseftal Cewi Guerszoni Koalicja Pracy 1 września 1976
Jechi’el Leket Awraham Ofer Koalicja Pracy 3 stycznia 1977
Chajjim Kaufman Binjamin Halewi Likud 19 stycznia 1977
Zita Linker Szemu’el Tamir Likud 21 stycznia 1977
Amal Nasser el-Din Akiwa Nof Likud 22 stycznia 1977
Cewi Alderoti Aharon Jariw Koalicja Pracy 16 maja 1977

Historia[edytuj | edytuj kod]

Podczas obrad ósmego Knesetu zaczęły ujawniać się poważne konsekwencje wojny Jom Kipur. Jeszcze podczas wyborów nie był widoczny wewnętrzny wstrząs społeczny, jednak stopniowo rosła w siłę partia protestacyjna. 1 kwietnia 1974 Komisja Agranata przedstawiła raport o przyczynach niepowodzeń podczas tej wojny. W wyniku ogłoszenia tego raportu ustąpiła pani premier Golda Meir. Nowy rząd sformował Icchak Rabin, który nie zaprosił do rządu żadnych bohaterów wojennych.

W okresie kadencji parlamentu nastąpiła ideologiczna polaryzacja w kwestii przyszłości terenów zajętych przez izraelską armię podczas wojny sześciodniowej (1967). W 1974 podpisano z Syrią i Egiptem porozumienia o częściowym wycofaniu wojsk. W 1975 zawarto z Egiptem porozumienie, które opierało się na zasadzie „ziemia za pokój”.

Równocześnie nasiliła się izolacja Izraela na arenie międzynarodowej, która znalazła swoje odbicie w oświadczeniu Zgromadzenia Ogólnego ONZ, które przyrównało Syjonizm do rasizmu. W efekcie wzrosło uzależnienie Izraela od Stanów Zjednoczonych.

W tym okresie wzrosła liczba arabskich ataków terrorystycznych. Większe zamachy miały miejsce w Ma’alot (26 osób zostało zabitych – z czego 21 były dziećmi), Naharijja, kibucu Shamir, Kirat Shmona, hotelu sabaudzkim w Tel Awiwie, Kikar Zion w Jerozolimie, Beit She'an i Ramat Magszimim. W lipcu 1976 nastąpiło porwanie francuskiego samolotu z izraelskimi obywatelami do Ugandy, w Afryce. W odpowiedzi interweniował specjalny oddział izraelskich komandosów, który uwolnił zakładników.

W 1975 rozpoczęła się wojna domowa w Libanie i wzdłuż granicy izraelsko-libańskiej wybudowano specjalny system umocnień oraz fortyfikacji.

W okresie obrad ósmego Knesetu doszło także do kilku afer związanych z nieprawidłowościami finansowymi. Pod koniec 1976 przed sądem odpowiadał Asher Yadlin, który był kandydatem na dyrektora Banku Izraela. Samobójstwo popełnił minister budownictwa Awraham Ofer. Z powodu nieprawidłowości finansowych popełnionych w Stanach Zjednoczonych przez żonę, ustąpił premier Icchak Rabin.

Pod koniec kadencji ósmego Knesetu doszło do historycznego zerwania politycznego przymierza między Koalicją Pracy i Narodową Partią Religijną. Oficjalną przyczyną było przerwanie szabatu przez przybycie do Izraela pierwszych myśliwców F-15 z USA. Ceremonia w bazie wojskowej naruszyła szabat.

Szesnasty rząd (1974)[edytuj | edytuj kod]

Szesnasty rząd został sformowany przez Goldę Meir w dniu 10 marca 1974.

Premier ustąpiła 11 kwietnia 1974, w wyniku ogłoszenia raportu Komisji Agranata, która badała tło wybuchu wojny Jom Kipur.

Siedemnasty rząd (1974-1977)[edytuj | edytuj kod]

Siedemnasty rząd został sformowany przez Icchaka Rabina w dniu 3 czerwca 1974.

Premier ustąpił 22 grudnia 1977, w wyniku wycofania poparcia dla rządu przez Narodowej Partii Religijnej (jej ministrowie wystąpili z rządu).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Members of the Eighth Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-27].