Ø

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ø ø

Øølitera alfabetu łacińskiego używana między innymi w językach duńskim, norweskim i farerskim i dawnej polszczyźnie. Ta litera jest diakrytyzowana[potrzebny przypis] sama w sobie; można ją jednak diakrytyzować[potrzebny przypis] - ta wersja to ǿ.

Oznacza zwykle samogłoskę średnią przednią zaokrągloną taką jak [ø] lub [œ].

Język polski[edytuj]

Litera „ø” oznaczająca samogłoskę nosową, występowała w rękopisach od XII wieku po wiek XV, np. prawdø ‘prawdę’, nademnø ‘nade mną’[1]. W konsekwencji bywa ona używana w druku do dzisiaj do edycji dawnych tekstów polskich.

Znak ten bywa utożsamiany z tak zwanym[przez kogo?] "o rogatym" oznaczającym również samogłoskę nosową, które graficznie przybierało różną postać, najczęściej pomiędzy znakiem ϕ a ѻ[4].

Zobacz też[edytuj]

znak ø na klawiaturze komputera

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Marian Kucała: Jakuba Parkosza Traktat o ortografii polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985. ISBN 83-01-02967-6. [dostęp 2016-12-11].

Tomasz Lisowski. Pisownia polska. Główne fazy rozwoju. „Kwartalnik Językoznawczy”. 3-4, s. 117-130, 2010. [dostęp 2016-11-26].