Ø

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia.
Ø ø

Øølitera alfabetu łacińskiego używana między innymi w ortografii duńskiej, norweskiej i farerskiej. Była również używana w pisowni dawnej polszczyzny.

Reprezentuje zwykle samogłoskę średnią przednią zaokrągloną taką jak [ø] lub [œ].

Język polski[edytuj | edytuj kod]

Litera „ø”, oznaczająca samogłoskę nosową, występowała w rękopisach od XII wieku po wiek XV, np. prawdø ‘prawdę’, nademnø ‘nade mną’[1]. W konsekwencji bywa ona używana w druku do dzisiaj do edycji dawnych tekstów polskich.

Znak ten bywa utożsamiany z tak zwanym „o rogatym” oznaczającym również samogłoskę nosową, które graficznie przybierało różną postać, najczęściej pomiędzy znakiem ϕ a ѻ[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

znak ø na klawiaturze komputera

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]