Ład przestrzenny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ład przestrzenny – sposób ukształtowania przestrzeni, który tworzy harmonijną całość.

Ład przestrzenny uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania[1]:

  • funkcjonalne,
  • społeczno-gospodarcze,
  • środowiskowe,
  • kulturowe,
  • kompozycyjno-estetyczne.

Ład przestrzenny to główny cel zagospodarowania przestrzennego na wszystkich poziomach planowania: krajowym, regionalnym, lokalnym i funkcjonalnym. W zagospodarowaniu przestrzennym ład przestrzenny oznacza uporządkowanie i harmonię pomiędzy różnymi elementami składowymi przestrzeni i funkcjami struktury przestrzennej, stanowiąc kryterium oceny jakości zmian zagospodarowania w odniesieniu do sprawności procesów społeczno-gospodarczych i jakości życia[2].

Czynniki ładu przestrzennego[edytuj]

  • odpowiednie rozmieszczenie przestrzenne funkcji (właściwe funkcje w optymalnych miejscach)
  • odpowiednie sąsiedztwo funkcji (bezkonfliktowe i dające najwięcej korzyści)
  • odpowiednia struktura pionowa (zachowanie proporcji wysokości, występowanie dominanty)
  • odpowiednia struktura pozioma (harmonijna struktura użytkowania i władania, odpowiedni kształt i wielkość działek, rozłogu, pól siewnych, gospodarstwa wiejskiego, odpowiednie oddalenie od podmiotów gospodarczych)

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
  2. Koncepcja Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030