Łamaniec językowy

Łamaniec językowy – trudna w zamyśle do wymówienia fraza. Może opierać się na podobnych, a jednak odmiennych fonemach (np.: s [s] oraz sz [ʃ]), specjalnej konstrukcji, np. grze słów lub innych właściwościach języka.

Przykłady łamańców językowych w języku polskim

• W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie. (łamaniec spopularyzowany w wierszu Jana Brzechwy, znany już w XIX wieku)
• stół z powyłamywanymi nogami
• W czasie suszy szosa sucha.
• Czy tata czyta cytaty Tacyta?
• Czy trzy cytrzystki grają na cytrze? Czy jedna płacze, a druga łzy trze?
• I cóż, że ze Szwecji?
• Jam jest poczmistrz z Tczewa.
• Jola lojalna, Jola nielojalna, Jola lojalna, lojalna Jola
• Król Karol kupił królowej Karolinie korale koloru koralowego.
• Szedł Sasza suchą szosą susząc szorty.
• skarykaturalizowany prestidigitator
• „Grzegorz Brzęczyszczykiewicz, Chrząszczyżewoszyce, powiat Łękołody” (Jak rozpętałem drugą wojnę światową)
• Wyrewolwerowany rewolwerowiec wyrewolwerował wyrewolwerowanego rewolwerowca.
• ząb, zupa zębowa; dąb, zupa dębowa
• Choć nie śnieży, śnieg wciąż świeży.
• Chirurżka urżnęła dramaturżce pęcherzyk żółciowy i wyszczerbiła szczypczyki na trzustce architektki, a mieszczce spiesznie w szczęce poprzemieszczała trzonowce; „Acz tkliwych jelitek tkaczki nie tykaj!” – łka adiunktka. „Jeszcze zniszczę zmarszczki szwaczki” – odszczekuje zapaleńczyni. „Cóż za żarliwość” – szepcze psychiatrka do pediatrki.

Zobacz też

• szybolet