Łamany dach polski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dach łamany polski – dwór w Łopusznej
Supraśl – budynek z dachem łamanym polskim

Łamany dach polski – odmiana dachu łamanego, uskokowego[1]. Łamany dach polski jest dachem czterospadowym, składającym się z dwóch części o jednakowym lub bardzo zbliżonym kącie nachylenia połaci. Części dolna i górna dachu oddzielone są niewielką ścianką[2]. Stosowany od początków XVII wieku, najczęściej w architekturze rezydencjonalnej (w dworach) lub usługowej (w karczmach), niekiedy spotykany w architekturze sakralnej.

Odmianą dachu łamanego polskiego jest dach krakowski, w którym wstawka oddzielająca dolną i górną część dachu jest szersza, często zdobiona profilowanymi listwami lub dekoracją malarską[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojciech Skowroński: Ilustrowany leksykon architektoniczno-budowlany. Warszawa: Arkady, 2008, s. 60. ISBN 978-83-213-4515-4.
  2. Franciszek Kopkowicz: Ciesielstwo polskie. Warszawa: Arkady, 1958, s. 224-225.
  3. Franciszek Kopkowicz: Ciesielstwo polskie. Warszawa: Arkady, 1958, s. 225.