Ławica Orla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ławica Orla (niem. Adlergrund) – najpłytsza z ławic Morza Bałtyckiego, której minimalna głębokość wynosi 5 m[1]. Rozciąga się na południowy zachód od wyspy Bornholm i stanowi przedłużenie Ławicy Rønne. Wraz z Ławicą Słupską stanowi najobfitsze pod względem występowania ryb miejsce na południowym Bałtyku[potrzebny przypis].

W 1949 roku wprowadzono urzędowo rozporządzeniem polską nazwę Orla Ławica, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Adlergrund[2], jednak ławica ta nigdy nie znajdowała się na polskich wodach terytorialnych, czy w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej.

Planuje się wybudowanie jednej lub dwóch farm wiatrowych na Ławicy Orlej w ramach Wind Energy Network Rostock[3].

W latach 1884 – 1914 oraz 1922 – 1941 na Ławicy pełniły służbę latarniowce Adlergrund[4].

Przypisy

  1. Kazimierz Łomniewski, Władysław Mańkowski, Jerzy Zaleski: Morze Bałtyckie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 21.
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. o przywróceniu i ustaleniu nazw miejscowości (M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 5)
  3. Wind Energy Network Rostock
  4. Dr Józef Pluciński: Latarniowce na Zatoce Pomorskiej