Ławoczkin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
NPO im. S. A. Ławoczkina
Państwo

 Rosja

Siedziba

Chimki

Data założenia

1937

Forma prawna

Przedsiębiorstwo państwowe

Prezes

Wiktor Chartow

brak współrzędnych
Strona internetowa

Stowarzyszenie Naukowo-Produkcyjne Siemiona A. Ławoczkina (ros. Научно-производственное объединение им. С. А. Лавочкина) – rosyjskie przedsiębiorstwo lotnicze założone w 1937 roku przez Siemiona Ławoczkina. Obecnie jego prezesem jest Wiktor Chartow[1].

Przegląd[edytuj | edytuj kod]

Przedsiębiorstwo projektuje i wytwarza statki kosmiczne, jak np. Fregat, Ikar; satelity czy sondy międzyplanetarne. Jest wykonawcą wielu programów wojskowych, jak np. satelita wczesnego ostrzegania Oko, innych programów - Prognoz i Araks oraz cywilnego projektu Kupon.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przedsiębiorstwo zostało założone w 1937 roku jako OKB-301 w celu projektowania samolotów dla ZSRR. Ławoczkin otrzymał wiele wyróżnień za serię nowoczesnych myśliwców używanych w czasie i po II wojnie światowej. Po wojnie konstruktor zaczął prace nad pociskami odrzutowymi. Po nagłej śmierci Ławoczkina w 1960 roku, biuro zostało zamknięte, jednak później ponownie je otwarto pod nazwą NPO Ławoczkin. Biuro wyspecjalizowało się w opracowywaniu bezzałogowych statków kosmicznych do eksploracji kosmosu. Zbudowano w nim sondy kosmiczne do badań Księżyca pod kryptonimem Łuna, Wenus - program Wenera. Później projektanci z Ławoczkina brali m.in. udział w programach kosmicznych Wega oraz nieudanych Fobos i Fobos-Grunt.

Samoloty[edytuj | edytuj kod]

Rakiety i pociski[edytuj | edytuj kod]

Systemy rakiet przeciwlotniczych[edytuj | edytuj kod]

Statki i pojazdy kosmiczne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hubert Bartkowiak: Rosjanie na Księżycu w 2018 roku? (pol.). kosmonauta.net, 2012-07-26. [dostęp 2015-02-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-30)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • William H Mott, Robert B Sheldon, L Philip Sheldon (2000). Laser Satellite Communication: The Third Generation. Greenwood Publishing Group. pp. 132. ISBN 1-56720-329-9
  • GlobalSecurity.org