Łeonid Krawczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łeonid Krawczuk
Леонід Кравчук
Ilustracja
Łeonid Krawczuk (2013)
Pełne imię i nazwisko Łeonid Makarowycz Krawczuk
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1934
Żytyń Wielki
Prezydent Ukrainy
Okres od 5 grudnia 1991
do 19 lipca 1994
Poprzednik Wołodymyr Iwaszko
(przewodniczący prezydium Rady Najwyższej)
Następca Łeonid Kuczma
Faksymile
Odznaczenia
Bohater Ukrainy "Orderu Państwa"

Łeonid Makarowycz Krawczuk, ukr. Леонід Макарович Кравчук (ur. 10 stycznia 1934 w Żytyniu Wielkim) – ukraiński polityk, prezydent Ukrainy w latach 1991–1994.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Znaczek pocztowy wydany z okazji 80. urodzin Łeonida Krawczuka

W 1958 ukończył studia na Uniwersytecie Kijowskim. W latach 1958–1991 był działaczem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Został kierownikiem wydziału do spraw agitacji i propagandy regionalnego komitetu KPZR w Czerniowcach. Ukończył Akademię Nauk Społecznych przy Komitecie Centralnym KPZR, gdzie studiował w latach 1967–1970. Uzyskał tam stopień kandydata nauk ekonomicznych na podstawie pracy dotyczącej istoty zysku w socjalizmie i jego roli w kolektywnej produkcji rolnej[1].

W okresie ZSRR był wielokrotnie odznaczany wysokimi państwowymi odznaczeniami; otrzymał Order Rewolucji Październikowej oraz dwukrotnie Order Czerwonego Sztandaru Pracy[1].

Od lipca 1990 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy (formalnej głowy republiki radzieckiej). Wsparł działania niepodległościowe i po ogłoszeniu powstania niezależnego państwa ukraińskiego został w grudniu 1991 (już w pierwszej turze) wybrany na pierwszego prezydenta, wygrywając z działaczem opozycyjnego Ruchu Wiaczesławem Czornowiłem.

8 grudnia 1991 razem z Borysem Jelcynem i Stanisławem Szuszkiewiczem podpisał porozumienie białowieskie o rozwiązaniu ZSRR[2].

W lipcu 1994 przegrał walkę o drugą kadencję z ówczesnym premierem, Łeonidem Kuczmą. Od 1994 do 2006 zasiadał w Radzie Najwyższej. Podjął bliską współpracę ze swoim następcą, w 1998 wstąpił do oligarchicznej Zjednoczonej Partii Socjaldemokratycznej, stając się jednym z jej liderów. Zaliczany był do tzw. klanu kijowskiego, wraz z byłym szefem administracji prezydenckiej Wiktorem Medwedczukiem.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W 2014 poczta Ukrainy wydała znaczek z jego wizerunkiem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Кравчук Леонід Макарович (ukr.). pnu.edu.ua. [dostęp 2020-03-25].
  2. Michał Kacewicz. Rozwód stulecia. „Newsweek Polska”, 2016-12-21. [dostęp 2017-02-17]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]