Łotewskie Siły Zbrojne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łotewskie Siły Zbrojne
Łotewskie Siły Zbrojne
Państwo  Łotwa
Dane podstawowe
Wiek poboru 18
Podporządkowanie Ministerstwo Obrony
Liczebność 5910
Dostępni
Mężczyźni 594 596 (2004)
Podlegają służbie wojskowej
Mężczyźni 466 659 (2004)
Osiągają corocznie wiek poboru
Mężczyźni 19 209 (2004)
Wojskowy budżet
 % PKB 2

Łotewskie Narodowe Siły Zbrojne (łot. Latvijas Nacionālie bruņotie spēki albo NBS) – liczą 5910 ludzi. Składają się z wojsk lądowych, marynarki wojennej, sił powietrznych, żandarmerii wojskowej, oraz obrony krajowej.

Wojsko łotewskie jest zawodowe, ostatni żołnierze z poboru opuścili koszary w 2006 roku. Łotwa współpracuje z Estonią i Litwą we wspólnym batalionie piechoty BALTBAT i morskim dywizjonie BALTRON.

Żołnierze batalionu sztabowego NBS pod pomnikiem wolności w Rydze. Żołnierz w mundurze polowym poprawia mundur żołnierza posterunku honorowego

Wojska lądowe[edytuj | edytuj kod]

Łotewskie wojska lądowe (łot.Sauszemes spēki) liczą 2134 w tym 305 pracowników cywilnych. Regularny komponent wojsk lądowych to brygada lekkiej piechoty (łot. Kājnieku brigāde) w składzie 2 batalionów: LATBAT/1 batalion piechoty (łot. 1.kājnieku bataljons), oraz 2 batalion piechoty (łot. 2.kājnieku bataljons) i poddziały wsparcia, oraz jednostki specjalnego przeznaczenia (łot. Speciālo uzdevumu vienība) – dawniej będąca w strukturach sił morskich. Komponent rezerwowy stanowi obrona krajowa mająca 32 bataliony lekkiej piechoty.

Uzbrojenie i wyposażenie łotewskich wojsk lądowych[edytuj | edytuj kod]

Wyposażenie i uzbrojenie NBS, nadal w znacznym stopniu stanowi sprzęt pozyskany w krajach skandynawskich, oraz niektórych państwach NATO. Łotwa nie posiada pojazdów pancernych z wyjątkiem trzech eks-czechosłowackich czołgów pozyskanych wyłącznie do szkolenia przeciwpancernego. W latach 90. nieistniejący już dziś batalion rozpoznawczy (IDB – przeformowany w 1 batalion piechoty), dysponował kilkoma szwedzkimi transporterami opancerzonymi Tgb m/42SKP, oraz dwoma BRDM-2 pochodzącymi z Polski. Rolę przybliżoną do transporterów opancerzonych odgrywają segmentowe pojazdy gąsienicowe BV-206, z których część (wersja bez stałego dachu) wyposażona jest w działa bezodrzutowe. Od drugiej połowy lat 90. podstawowymi środkami transportu były zachodnioniemieckie volkswageny iltis, oraz amerykańskie chevrolet blazer (M-1008 i M-1009). W trakcie misji w Kosowie, oraz Bośni i Hercegowinie stosowano patrolowe (bez dachu) Mercedesy G z duńskimi numerami rejestracyjnymi. W Iraku łotewscy żołnierze jeździli początkowo honkerami z polskimi numerami rejestracyjnymi. W Afganistanie kontyngent łotewski oprócz pojazdów własnych stosuje samochody Mercedes klasy G, w wersji transportowej i patrolowej, oraz Iveco LMV z norweskimi tablicami rejestracyjnymi. Kontyngent łotewski w Afganistanie wykorzystuje również samochody osobowe Toyota Land Cruiser 100. Obecnie większość taboru samochodowego NBS w kraju stanowią Mercedesy W463. Park ciężarówek jest jeszcze bardziej zróżnicowany: od konstrukcji sowieckich, poprzez niemieckie, szwedzkie i pojedyncze egzemplarze innych. W 2010 roku były to głównie ciężarówki: Mercedes-Benz DB 1017, Scania 93M, Volvo TL31 i N88, oraz lekkie ciężarówki Unimog 416, Volvo C303/tgb11 (dwuosiowe) oraz C304/tbg13 (trzyosiowe) – stosowane głównie w Obronie Krajowej, do przewozu żołnierzy.

łotewski M-1009

Marynarka wojenna[edytuj | edytuj kod]

Marynarka wojenna (łot. Jūras spēki) liczy 797 osób. Składa się z flotylli okrętów wojennych w Lipawie i flotylli straży wybrzeża w Rydze. Okrętem flagowym jest stawiacz min Virsaitis.

Siły powietrzne[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Łotewskie Siły Powietrzne.

Łotewskie Siły Powietrzne (łot. Gaisa spēki) liczą 247 osób. Posiadają m.in. śmigłowce Mi-2 i Mi-8. Obronę powietrzną Łotwy zapewnia NATO które utrzymuje bazujący na Litwie klucz myśliwski (zobacz Baltic Air Policing) patrolujący przestrzeń powietrzną trzech krajów bałtyckich.

Obrona krajowa[edytuj | edytuj kod]

Licząca 10 385 żołnierzy obrona krajowa (łot. Zemessardze), to zorganizowane rezerwy składające się z ochotników rekrutowanych na zasadach milicyjnych. Zorganizowana w oddzielne bataliony ZS straciła na znaczeniu, po wstąpieniu Łotwy do NATO.

Żandarmeria wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Samochód służby bezpieczeństwa sejmu i prezydenta przed zamkiem w Rydze

W strukturze NBS żandarmeria wojskowa (łot. Militārā policija) jest oddzielnym rodzajem wojsk. Funkcjonariusze żandarmerii chodzą w mundurach wojsk lądowych z czerwonymi beretami jako nakryciami głowy. Służba bezpieczeństwa sejmu i prezydenta państwa (łot. Saeimas un Valsts prezidenta drošības dienesta) – to odpowiednik polskiego BOR-u, jej funkcjonariusze – zarówno umundurowani, jak i nieumundurowani ochraniają najważniejsze obiekty i osoby sprawujące najwyższe urzędy państwowe, oraz gości zagranicznych. Do końca 2008 roku była osobnym rodzajem sił zbrojnych. Z dniem 1 stycznia 2009 została włączona jako osobna jednostka do żandarmerii wojskowej. Wieczorem 13 stycznia 2009 roku, umundurowane pododdziały DD wzięły udział w starciach z demonstrantami, usiłującymi opanować budynek sejmu.

Bezpośrednio dowódcy NBS podlegają również:

-sztab NBS, wraz z batalionem sztabowym (łot. NBS Štāba bataljons), który wypełnia również funkcje jednostki reprezentacyjnej Sił Zbrojnych.

-Narodowa Akademia Obrony (łot. Nacionālā aizsardzības akadēmija), oraz ośrodki szkoleniowe

Misje zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

Łotewski żołnierz w Iraku

Jeszcze na etapie ubiegania się o członkostwo w NATO, Łotewskie siły zbrojne zaczęły brać udział w zagranicznych misjach wojskowych. Żołnierze łotewscy uczestniczyli w misjach w:

  • Bośni i Hercegowinie
  • Kosowie
  • Iraku
  • Afganistanie

W Iraku Łotysze działali w ramach dywizji wielonarodowej pod polskim dowództwem, co owocowało w początkowym okresie korzystaniem przez kontyngent łotewski podczas patroli z polskich środków transportu (tarpan honker, oraz star).