Łubnice (województwo łódzkie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łubnice
Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Łubnicach
Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Łubnicach
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat wieruszowski
Gmina Łubnice
Liczba ludności (2011) 1118[1]
Strefa numeracyjna (+48) 62
Kod pocztowy 98-432
Tablice rejestracyjne EWE
SIMC 0203401
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Łubnice
Łubnice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łubnice
Łubnice
Ziemia 51°09′45″N 18°17′24″E/51,162500 18,290000
Strona internetowa miejscowości

Łubnicewieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie wieruszowskim, w gminie Łubnice[2]. Siedziba władz gminnych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1234 roku. W 1239 księżna opolska Viola oraz jej syn Mieszko II zezwolili ówczesnemu właścicielowi Łubnic, kasztelanowi krakowskiemu Klemensowi, na lokację miasta na prawie średzkim. Kasztelan jednak wkrótce nadał osadę klasztorowi cysterek w Ołoboku, który kontynuował starania lokacyjne, czego dowodem jest skrót kontraktu zawartego z sołtysem Konradem w sprawie założenia miasta. Tymczasem mimo kolejnego potwierdzenia lokacji uzyskanego przez klasztor od książąt wielkopolskich w 1253, brak jest dowodów na rzeczywiste powstanie w Łubnicach ośrodka miejskiego. O niepowodzeniu lokacji zadecydowała prawdopodobnie konkurencja sąsiedniego, książęcego miasta Bolesławca, założonego przez Bolesława Pobożnego przed 1266 i uprzywilejowanego przez władcę[3].

Podczas wojny trzydziestoletniej w Łubnicach znalazła schronienie Maria Cunitz, wybitna śląska astronom. Tu powstało jej dzieło Urania propitia. Po II rozbiorze Rzeczypospolitej klasztor został rozwiązany przez władze pruskie. W 1815 wieś weszła w skład Królestwa Kongresowego.

W 1827 w Łubnicach było 80 domostw z 901 mieszkańcami[4]. Pod koniec XIX wieku Łubnice liczyły 147 domostw z 1155 mieszkańcami (wieś) i 5 domów z 44 mieszkańcami (folwark)[4]. W miejscowości istniała wtedy szkoła jednoklasowa, gorzelnia, cegielnia i kopalnia torfu[4].

Do 1953 roku Łubnice były siedzibą gminy Dzietrzkowice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kaliskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych zabytków należy kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z XIV wieku. Od XVI do przynajmniej XIX wieku kościół był jedynie kościołem filialnym[4]. Kościół wraz z wyposażeniem wpisany jest do rejestru zabytków prowadzonego przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Łodzi.

Współczesność[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Łubnic działa Orkiestra Dęta.

Wykaz ulic: Byczyńska, Cmentarna, Gen. Władysława Sikorskiego, Henryka Sienkiewicza, Kościelna, Leśna, Łąkowa, Ogrodowa, Piastowska, Polna, Sadowa, Wieluńska, Wodna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 9 sierpnia 2015]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1178, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 9 sierpnia 2015]. 
  3. Zbyszko Górczak: Najstarsze lokacje miejskie w Wielkopolsce (do 1314 r.). Poznań: 2002, s. 101.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Łubnice w Słowniku Geograficznym, Tom V (Kutowa Wola – Malczyce) z 1884 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]