Łukawica (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miejscowości w woj. świętokrzyskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Łukawica
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Staszów
Liczba ludności (2003) 287
Strefa numeracyjna (+48) 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0807501
Położenie na mapie gminy Staszów
Mapa lokalizacyjna gminy Staszów
Łukawica
Łukawica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łukawica
Łukawica
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Łukawica
Łukawica
Położenie na mapie powiatu staszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu staszowskiego
Łukawica
Łukawica
Ziemia50°36′22″N 21°18′07″E/50,606111 21,301944

Łukawicawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Staszów.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.

Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Łukawicy zawarty w tabeli 1.

Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznych[1]
Nazwa wsi — miasta Nazwy części wsi
— miasta
Nazwy obiektów fizjograficznych
— charakter obiektu
I. Gromada WIŚNIOWA
  1. Łukawica
  1. Chrapy-Kolonia
  2. Kaczkówka
  3. Kalugi
  4. Las pod Łukawicą
  5. Łukawica Druga
  6. Łukawica Pierw-
    sza
  7. Ryłowskie
  1. Chrapy-Kolonia — pole
  2. Dodatki — pole
  3. Judkówka — pole
  4. Kaczkówka — las, pole
  5. Kaczycki Las — las
  6. Kalugi — pole
  7. Las Grocholski — las
  8. Las pod Łukawicą — pole
  9. Las Turski — las
  10. Osoliński Las — las
  11. Pęcławskie — pole, las
  12. Rozdoły — pole, łąka
  13. Ryłowskie — pole
  14. Słaboszowski Las — las
  15. Stawki — krzaki, las

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najprawdopodobniej nazwa pochodzi od pierwszego właściciela z rodu Łukawskich. Podczas napływu niemieckich kolonistów jako pierwszy osiedlił się w niej S. Gerscher. Razem z późniejszymi osadnikami ufundowali oni figurę „Jezusa Frasobliwego”, która przetrwała do czasów obecnych i stanowi świadectwo historii Łukawicy.

Pierwsze wzmianki o Łukawicy w księgach parafialnych Wiązownicy Kolonii zamieszczone zostały w 1826 roku, kiedy to została pochowana pierwsza mieszkanka Łukawicy Marianna Grzesik, w rok później odnotowany został pierwszy chrzest, a w 1828 roku pierwszy ślub. Ówczesną właścicielką wsi była Anna Chrząstowska, zmarła w 1848 roku.

Wieś do roku 1915 należała do gminy Górki. W latach 1915–1954 należała do gminy Jurkowice.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości wydobywany jest piaskowiec, który służy do budowy domów i ogrodzeń.

Łukawica liczy 85 domów, jest to jedna z mniejszych miejscowości gminy Staszów.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Przez Łukawicę przepływa rzeka Korzenna (dopływ Kacanki), która dzieli wieś na dwie części: dolną i górną. Łukawica otoczona jest lasami.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Michała Archanioła w Wiązownicy-Kolonii[2]. Miejscowość znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Por. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970, s. 72, 77-96.
  2. Wierni z miejscowości należą do parafii na stronie diecezji Sandomierskiej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Kaczmarek Leon (red. nauk. zeszytu), Taszycki Witold (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970.