Łukawica (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miejscowości w woj. świętokrzyskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Łukawica
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Staszów
Liczba ludności (2003) 287
Strefa numeracyjna (+48) 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0807501
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Łukawica
Łukawica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łukawica
Łukawica
Ziemia50°36′22″N 21°18′07″E/50,606111 21,301944

Łukawicawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Staszów. Wieś należy do Parafii św. Michała Archanioła w Wiązownicy-Kolonii[1].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.

Miejscowość znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela.

Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne[edytuj]

W latach 70. ubiegłego wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Łukawicy zawarty w tabeli 1.

Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznych[2]
Nazwa wsi — miasta Nazwy części wsi
— miasta
Nazwy obiektów fizjograficznych
— charakter obiektu
I. Gromada WIŚNIOWA
  1. Łukawica
  1. Chrapy-Kolonia
  2. Kaczkówka
  3. Kalugi
  4. Las pod Łukawicą
  5. Łukawica Druga
  6. Łukawica Pierw-
    sza
  7. Ryłowskie
  1. Chrapy-Kolonia — pole
  2. Dodatki — pole
  3. Judkówka — pole
  4. Kaczkówka — las, pole
  5. Kaczycki Las — las
  6. Kalugi — pole
  7. Las Grocholski — las
  8. Las pod Łukawicą — pole
  9. Las Turski — las
  10. Osoliński Las — las
  11. Pęcławskie — pole, las
  12. Rozdoły — pole, łąka
  13. Ryłowskie — pole
  14. Słaboszowski Las — las
  15. Stawki — krzaki, las

Historia[edytuj]

Najprawdopodobniej nazwa pochodzi od pierwszego właściciela z rodu Łukawskich. Podczas napływu niemieckich kolonistów jako pierwszy osiedlił się w niej S. Gerscher. Razem z późniejszymi osadnikami ufundowali oni figurę „Jezusa Frasobliwego”, która przetrwała do czasów obecnych i stanowi świadectwo historii Łukawicy.

Pierwsze wzmianki o Łukawicy w księgach parafialnych Wiązownicy Kolonii zamieszczone zostały w 1826 roku, kiedy to została pochowana pierwsza mieszkanka Łukawicy Marianna Grzesik, w rok później odnotowany został pierwszy chrzest, a w 1828 roku pierwszy ślub. Ówczesną właścicielką wsi była Anna Chrząstowska, zmarła w 1848 roku.

Wieś do roku 1915 należała do gminy Górki. W latach 1915-1954 należała do gminy Jurkowice.

Infrastruktura[edytuj]

Obecnie w Łukawicy jest 1 sklep i 3 przystanki autobusowe. Wydobywany jest piaskowiec, który służy do budowy domów i innych zabudowań. Stosowany jest też do budowy ogrodzeń.

Łukawica liczy 85 domów, jest to jedna z mniejszych miejscowości gminy Staszów.

Przyroda[edytuj]

Przez Łukawicę przepływa rzeka Korzenna (dopływ Kacanki), która dzieli wieś na dwie części: dolną i górną. Łukawica otoczona jest pięknymi, grzybnymi lasami.

Przypisy

  1. Miejscowości należące do parafii na stronie diecezji Sandomierskiej.
  2. Por. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970, s. 72, 77-96.

Literatura[edytuj]

  1. Kaczmarek Leon (red. nauk. zeszytu), Taszycki Witold (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970.

Zobacz też[edytuj]