Łupież różowy Giberta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łupież różowy Giberta
pityriasis rosea Gibert
ICD-10 L42.
Ujednoznacznienie Zobacz też: inne typy łupieżu.
Blaszka macierzysta w przebiegu łupieżu różowego.

Łupież różowy Giberta (łac. pityriasis rosea Gibert) – choroba skóry o łagodnym przebiegu, cechująca się zmianami rumieniowo-złuszczającymi w obrębie skóry tułowia i proksymalnych (dosiebnych) części kończyn. Zwykle ustępuje sama i nie wymaga leczenia. W patogenezie łupieżu różowego zaproponowano udział ludzkiego wirusa opryszczki HHV-7 albo HHV-6.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Ocenia się, że łupież różowy występuje u 0,13% mężczyzn i 0,14% kobiet[potrzebne źródło]. Według różnych szacunków stanowi 0,3-3% rozpoznań dermatologicznych. Występuje prawdopodobnie z taką samą częstością u mężczyzn i kobiet. Szczyt zachorowań przypada na dzieciństwo i młodość; choroba jest prawie niespotykana w niemowlęctwie i starości.

Etiopatogeneza[edytuj | edytuj kod]

Od dawna w patogenezie łupieżu różowego jako czynnik sprawczy podejrzewano wirusy. Przechorowanie pozostawia na ogół trwałą odporność (nawroty odnotowuje się w około 3% przypadków), łupież różowy często występował u mieszkających razem członków rodziny, i częściej u chorych z immunosupresją. Niedawne badania wykazały DNA wirusów HHV-7 w zmianach skórnych i osoczu chorych z łupieżem różowym. Wirus ten występuje jednak często także u zdrowych ludzi, więc związek HHV-7 z tą chorobą pozostaje kontrowersyjny.

Objawy[edytuj | edytuj kod]

Wykwitem pierwotnym jest bladoróżowa, medalionowata plama (blaszka macierzysta) o lekko złuszczającej się obwodowo powierzchni i kilkucentymetrowej średnicy. Po 6-10 dniach na tułowiu i na dosiebnych częściach kończyn następuje wysiew licznych wykwitów. Zmiany te są symetryczne, przypominają pomniejszoną blaszkę macierzystą. Ich układ na skórze trochę przypomina choinkę; długa oś zmian przebiega wzdłuż linii rozszczepów skórnych.

Stan ogólny chorych jest dobry. Choroba utrzymuje się przez 4-6 tygodni, po czym samoistnie ustępuje. Często zmianom skórnym towarzyszy niewielki lub nasilony świąd.

Różnicowanie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Na ogół niepotrzebne, choroba jest samoograniczająca się. Objawy ustępują po ok. 6 tygodniach, nieważne czy leczone czy nie. W razie świądu stosuje się papki z 1% mentolem lub krem hydrokortyzonowy (0,5%). Przebycie choroby pozostawia trwałą odporność.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Choroba ta po raz pierwszy została opisana przez Camille'a Melchiora Giberta w 1860 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.