Łysienie plackowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zaawansowane łysienie plackowate.

Łysienie plackowate (łac. alopecia areata) – choroba skórna o nieustalonej dotąd etiopatogenezie. Cechuje się występowaniem przejściowych lub trwałych ognisk wyłysienia, w obrębie których skóra nie jest zapalnie zmieniona[1]. Dotyczy 2% pacjentów zgłaszających się do dermatologa[2]. Z uwagi na częste występowanie długotrwałego i rozległego wyłysienia, łysienie plackowate może doprowadzać do poważnych zaburzeń psychologicznych, spowodowanych brakiem akceptacji swojego wyglądu[3]. Komfort życia chorego, na każdym etapie leczenia, skutecznie poprawiają peruki. Dzięki nowoczesnym technikom produkcji, peruki z włosów naturalnych lub włosów syntetycznych prezentują się bardzo naturalnie i są trudne do odróżnienia od naturalnych pasm.[4]

Choroba może pojawić się w każdym momencie życia, najczęściej jednak następuje to w dzieciństwie lub w młodym wieku[5]. Postęp choroby może doprowadzić do całkowitej utraty owłosienia skóry głowy, brwi, rzęs, włosów łonowych i pozostałego owłosienia[6]. W ciężkich przypadkach chorobie tej często towarzyszą zmiany paznokciowe o rozmaitej morfologii i nasileniu, będące niekorzystną cechą prognostyczną[7].

Prawdopodobnie na obraz chorobowy składa się wiele czynników o wspólnym podłożu genetycznym[8]. Wśród czynników tych mogą mieć znaczenie zjawiska autoimmunologiczne, naczyniowe, czynniki psychiczne i zaburzenia w zakresie układu nerwowego. Najprawdopodobniej dominujące w ostrej fazie choroby są zjawiska immunologiczne. Przemawia za tym częste współistnienie łysienia plackowatego z innymi chorobami, w których występują zjawiska autoimmunologiczne: bielactwem[9], toczniem rumieniowatym[10], cukrzycą typu I[11], czy zapaleniem tarczycy typu Hashimoto[12]. Choroba nierzadko występuje rodzinnie.

Łysienie plackowate

Leczenie[edytuj]

W leczeniu ambulatoryjnym łysienia plackowatego stosuje się minoksydil miejscowo stosowanie cygnolinę, albo terapię kortykosterydową. Wyniki leczenia tymi metodami są zwykle mało skuteczne, a po zaprzestaniu terapii kortykosterydowej włosy zazwyczaj wypadają[13]. Podobnie sprawa wygląda z miejscowym stosowaniem cygnoliny[14]. Leczenie metodą fotodynamiczną UVA oraz metodą PUVA może przynosić dobre rezultaty. Odrost jest jednak zazwyczaj tylko częściowy. Leczenie takie pozwala uzyskać satysfakcjonujący odrost włosów u połowy pacjentów[15]. Obecnie uważa się, że najskuteczniejsze jest leczenie przy pomocy DCP lub innych alergenów kontaktowych[16].

Przypisy

  1. Jabłonska S. Chorzelski T. "Łysienie plackowate i inne Choroby skóry" Warszawa, PZWL; Jabłonska S. Chorzelski T. "Choroby skóry" – Wydanie IV unowocześnione Warszawa,; Kostanecki W. "Łysienie plackowate in Choroby Włosów" Warszawa, PZWL 1970 :93
  2. Jabłonska S. "Łysienie plackowate in Choroby Skóry" t. II, Warszawa, PZWL
  3. Koo JY. Shellow WV. Hallman CP. Edwards JE. "Alopecia areata and increased"
  4. Łysienie [dostęp 2017-06-27].
  5. Schwartz RA. Janniger CK. "Alopecia areata" Cutis 1997
  6. Michałowski R. "Łysienie plackowate in Choroby włosów i skóry owłosionej" PZWL,
  7. Tobin DJ. Gardner SH. Lindsey NJ. Hoffmann R. Happle R. Freyschmidt-Paul P."Diphencyprone immunotherapy alters anti-hair follicle antibody status in patients with alopecia areata." Eur J Dermatol 2002
  8. McDonagh AJ. Messenger AG. "The aetiology and pathogenesis of alopecia areata"
  9. Adams B.B. Lucky A.W. "Colocalization of alopecia areata and vitiligo" Pediatr; Kumar B. Sharma VK. Sehgal S. "Antismooth muscle and antiparietal cell antibodies"
  10. Zabielski S. "Wybrane wskaźniki genetyczne i immunologiczne w przebiegu łuszczycy"
  11. Wang SJ. Shohat T. Vadheim C. Shellow W. Edwards J. Rotter JI. "Increased risk for type I (insulin-dependent) diabetes in relatives ofpatients with alopecia areata" American Journal of Medical Genetics 1994
  12. Koçak Altintas AG. Gül U Duman S. "Bilateral keratoconus associated with Hashimoto’s disease, alopecia areata and atopic keratoconjunctivitis" Eur-J Ophthalmol 1999
  13. Khoury EL. Price VH. Abdel-Salam MM. Stern M. "Opical minoxidil in alopecia areata: no effect on the perifollicularlymphoid infiltration" J Invest Dermatol 1992
  14. Papadopoulos AJ. Schwartz RA. Janniger CK. "Alopecia areata. Pathogenesis, diagnosis, and therapy" Am J Clin Dermatol 2000
  15. Behrens-Williams SC; Leiter U; Schiener R; Weidmann M; Peter RU; Kerscher M "The PUVA-turban as a new option of applying a dilute psoralen solution selectively to the scalp of patients with alopecia areata" J Am Acad Dermatol 2001
  16. Langner A. Wolska H. Stąpór V. Wasyłyszyn J. "Porównanie wyników leczenia alopecia areata metodą fotochemoterapii (PUVA) i miejscowego uczulania dwufenylocyklopronenonem. Postępy w etiopatogenezie, diagnostyce i leczeniu chorób skórnych i wenerycznych" Dermatologia 1992