Ściana dźwięku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ściana dźwięku lub spectorowska ściana dźwięku[1] (ang. Wall of Sound lub Spector Sound) – technika realizacji nagrań podczas rejestracji materiału dźwiękowego i jego aranżacji w studiu. Opracowana została w latach 60. XX wieku przez amerykańskiego producenta Phila Spectora we współpracy z Larrym Levinem, amerykańskim inżynierem dźwięku[2]. Technika polega na wielokrotnym nagrywaniu instrumentów muzycznych i zwielokrotnianiu ich brzmienia. Daje to w rezultacie gęsty, mocny dźwięk – na pierwszym planie lub w tle utworu.

Tę technikę podczas sesji nagraniowych wykorzystali tacy muzycy jak Leonard Cohen, Tina Turner oraz grupy The Beach Boys i Ramones[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mirosław Pęczak. Recenzja płyty: Dogbite, „Dynamit” | Front mocnego rokendrola (Afisz. Premiery). „Polityka”. 2910 (23), s. 75, 2013-06-04. Jerzy Baczyński. Polityka sp. z o.o. s.k.a.. ISSN 0032-3500. OCLC 6547308. 
  2. a b Twórca „ściany dźwięku” nie żyje, Onet, 15 maja 2008 [zarchiwizowane z adresu 2015-05-14] (pol.).