Śląsk Świętochłowice (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Śląsk Świętochłowice
Ilustracja
Stadion OSiR Skałka z lotu ptaka (2010)
Pełna nazwa Miejski Klub Sportowy "Śląsk" Świętochłowice
Przydomek Niebiescy, Skałka
Barwy niebiesko-białe
Data założenia 1920
Debiut w najwyższej lidze 1928
Liga IV liga polska w piłce nożnej (grupa śląska I)
Adres ul. Bytomska 40, Świętochłowice
Stadion Skałka
Numer KRS 0000014886
Prezes Damian Malujda
Trener Daniel Tukaj
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Śląsk Świętochłowicepolski klub piłkarski z Świętochłowic założony w 1920 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do zebrania założycielskiego klubu doszło z inicjatywy Polskiego Komisariatu Plebiscytowego, które odbyło się 20 lutego 1920 roku. W sali Pawlasa przy ulicy Wyzwolenia w Świętochłowicach zebrało się 40 osób, gdzie wybrano pierwszego prezesa Stefana Szafranka. Pierwszy swój mecz Śląsk Świętochłowice rozegrał 21 marca 1920 roku pokonując 2:1 Polonię Bytom. Zwycięzcy wystąpili w składzie: Jan Zejman, Walenty Szołtysek, Bronisław Kluba, Henryk Woźnica, Franciszek Hajduk, Józef Hajduk, Ryszard Nowak, Jerzy Nowrotek, Zygfryd Majer, Antoni Szmagoń i Rudolf Woźnica.

Po ustanowieniu polskiej administracji, szeregi Śląska zasilili gracze niemieckiego klubu SV 1913, w którym zrzeszeni byli również Polacy. Kronikarz klubowy, opisując upadek SV 1913, starszego o siedem lat poprzednika Śląska, pisał: (Klub) stając się coraz mniej popularnym, stracił możliwość dalszej egzystencji. W początkowym okresie Śląsk miał ogromne problemy z boiskiem. Pierwsze boisko mieściło się na terenie plant, naprzeciw ogrodu jordanowskiego, lecz nie nadawało się ono do rozgrywania poważnych meczów, ze względu na jego umiejscowienie; piłka wpadała do pobliskiej rzeki Rawy, na hałdę albo do ogrodu koncertowego. Przystąpiono, więc do budowy nowego boiska przy Szybie Oskara, na terenie dzisiejszych ogródków działkowych. Z powodu szkód górniczych boisko trzeba było później zamknąć, wobec czego Śląsk zmuszony był rozgrywać mecze odpłatnie na boisku należącym do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej przy kościele św. Piotra i Pawła w Świętochłowicach.

Pierwszy awans świętochłowiczan do ekstraklasy w 1928 roku przysporzył im wiele finansowych kłopotów. Klub był na własnym rozrachunku, dochody z meczów starczały na bilety powrotne dla gości oraz opłacenie sędziowskiej delegacji, zaś brakowało ich na wyjazdowe mecze ligowe do Warszawy, Lwowa, Torunia czy Poznania. Po roku drużyna ze Świętochłowic spadła z ekstraklasy aby powrócić do niej w 1935 roku. Sytuacja Śląska była już wtedy znacznie lepsza, niż w latach dwudziestych. Na jego czele klubu stanął dyrektor Szpitala Miejskiego dr Antoni Wojcieszyn. Wtedy wybudowano też kolejne klubowe boisko, które przetrwało do czasów powojennych, gdzie następnie zlokalizowany został wydział blach pokrewnych huty Florian. Wtedy również w drużynie pojawili się pierwsi piłkarze spoza Świętochłowic - Mieczysław Wysocki z Śmigłego Wilno, Hubert Smol z HKS Szopienice, Erwin Pogodzik z KS Radlin oraz Michalski z Rymera Niedobczyce. Wtedy też Śląsk zanotował najlepszy wynik w historii klubu, zakończając rozgrywki pierwszoligowe na piątym miejscu.

Następny rok przyniósł szereg zaszczytów, z których wartym wspomnienia jest wyjazd Huberta Gada na igrzyska olimpijskie w Berlinie. Trzy lata później w drużynie narodowej debiutowali dwaj dalsi piłkarze Śląska, Ewald Cebula i Zygmunt Kulawik.

 Ówczesny kronikarz pisał:
Skrystalizował się skład drużyny, który jak nigdy dotąd był mało zmieniany, tak że zgranie poszczególnych formacji między sobą było doskonałe. Odmładzanie drużyny odbywało się w sposób stopniowy, zawodnicy znali się zatem i wiedzieli, na co ich stać.

Latem 1939 roku Śląsk przewodził w finałowej grupie czterech drużyn walczących o dwie premie w ekstraklasie, ale rozgrywki przerwała II wojna światowa. W Świętochłowicach Niemcy stworzyli własny klub TuS Schwientochlowitz, w którym grali prawie wszyscy piłkarze przedwojennego Śląska oraz bramkarz Ruchu Chorzów, Walter Brom. Piłkarze jednak z czasem zaczęli trafiać do niemieckiego wojska.

Po wojnie Śląsk był reaktywowany, ale mimo ambicji i poświęcenia działaczy, nie zdołał już nawiązać do przedwojennych tradycji.

Kadra[edytuj | edytuj kod]

Bramkarze Obrońcy Pomocnicy Napastnicy

Jakub Bielecki

Łukasz Gambusz

Michał Stopyra

Nikos Jańczak

Daniel Koniarek

Michał Mołas

Bartosz Nawrocki

Jakub Nawrocki

Łukasz Wawrzyniak

Mateusz Gajda

Krystian Gut

Marcin Jaskiernia

Seweryn Krawczyk

Łukasz Krzywda

Adrian Lesik

Patryk Paszek

Kamil Ściętek

Artur Terbalyan

Szymon Tutaj



Dawid Henisz

Adrian Palka

Szymon Pałka

Daniel Tukaj

Damian Wasiak

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • 5. miejsce w I lidze – 1935
  • Mistrzostwo polskiej części Górnego Śląska (x4): 1927, 1934, 1938, 1939[1]
  • Zdobywca Pucharu Polski na szczeblu regionalnym (Śląski ZPN): 2018

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Śląsk Świętochłowice przewodził w finałowej grupie, lecz rozgrywki zostały przerwane z powodu rozpoczęcia II wojny światowej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzieje sportu w Świętochłowicach, Eugeniusz Błażyca

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]