Śląsk Zielony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trójkolorowy podział polskiej części Górnego Śląska lat 1922-1939 według G. Morcinka.

Śląsk Zielony – określenie stworzone propagandowo w międzywojennej Polsce, tworzące podział ówczesnych ziem śląskich w Polsce (województwo śląskie) na trzy części: ( „Śląsk Czarny”, „Śląsk Biały” i „Śląsk Zielony”).

Autorami trójkolorowego podziału województwa śląskiego był Gustaw Morcinek, pisarz ludowy, oraz Stanisław Berezowski. Podział został użyty przez nich w wydanej w 1933 roku monografii województwa śląskiego pt. „Śląsk”. Od 1945 roku, kiedy Polska otrzymała po konferencji poczdamskiej zachodnie tereny Górnego Śląska oraz Dolny Śląsk, sztuczny, trójkolorowy podział z okresu dwudziestolecia międzywojennego przestał być stosowany.

Śląskiem Zielonym określił Morcinek południowe obszary ówczesnego województwa, a określenie to nawiązywało do licznych tu terenów zielonych, w tym rozległych lasów. Do Zielonego Śląska zaliczyli oni Śląsk Cieszyński oraz położony bardziej na północ powiat pszczyński, porośnięty lasami Puszczy Pszczyńskiej. Miasta: Bielsko (dziś miasto Bielsko-Biała), Cieszyn, Pszczyna, Tychy (wtedy wieś), Skoczów, Wisła (wtedy wieś) i Ustroń (wtedy wieś).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]