Śmiechu warte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Śmiechu warte
Rodzaj programu rozrywkowy
Kraj produkcji Polska
Język polski
Prowadzący Zobacz sekcję Prowadzący
Data premiery 3 lipca 1994
Lata emisji 1994–2009[a]
Pora emisji Zobacz sekcję Spis serii
Liczba odcinków (liczba sezonów) 646 (7 serii)
Czas trwania odcinka ok. 25 minut
Format nadawania 4:3
Produkcja
Produkcja TVP Szczecin
Reżyseria Leszek Szopa (1994–2008)
Dariusz Goczał (2008–2009)
Stacja telewizyjna TVP1
Nagrody Nagroda tygodnia:
10 000 000 zł i nagrody rzeczowe (1994)
1000 zł i nagrody rzeczowe (1995-2008)
Nagroda miesiąca:
50 000 000 zł i nagrody rzeczowe (1994)
5000 zł i nagrody rzeczowe (1995-2008)
Nagroda roku:
mieszkanie (1994-2008)

Śmiechu wartepolski program rozrywkowy emitowany od 3 lipca 1994 do 16 maja 2009[1] na antenie TVP1, oparty na japońskim formacie Kato-chan Ken-chan gokigen terebi emitowanego na antenie TBS, na amerykańskiej licencji ABC (tu odpowiednik nosił nazwę America's Funniest Home Videos).

W 1998 program zdobył drugie miejsce w Telekamerach Tele Tygodnia w kategorii Rozrywka.

Charakterystyka programu[edytuj | edytuj kod]

W programie przedstawiano i oceniano zabawne lub niezwykłe fragmenty domowych i amatorskich nagrań wideo, zgłaszanych do programu przez samych autorów. Nagrania pierwszych 4 odcinków miały miejsce na początku maja 1994[2]. Program po raz pierwszy został wyemitowany 3 lipca 1994. Początkowo był nadawany w niedziele (głównie po Teleexpressie), później w piątki o 15:40 (głównie przed Modą na sukces) i soboty o 13:10 na antenie Programu Pierwszego Telewizji Polskiej. Program był wstrzymywany na okres wakacji (nadawano wówczas powtórki programu).

W latach 1994–2002 program miał charakter konkursowy, posiadając jury wybierane przez prowadzącego poprzez rzucanie w kierunku publiczności pięciu kolorowych piłeczek tenisowych. W późniejszych latach publiczność głosowała za pomocą pilotów z przyciskami (jak w wersji amerykańskiej).

Widzowie wybierali spośród 5 filmów te, które mają prawo wziąć udział w losowaniu nagród:

  • tygodnia (zwycięzca otrzymywał 1000 zł i nagrody rzeczowe, za drugie miejsce były nagrody rzeczowe; triumfatorów wybierała publiczność);
  • miesiąca (walczyło o nią 10 filmów - 5, które zdobyły nagrodę tygodnia i 5, które zajęły drugie miejsca; nagrodą był samochód osobowy; zwycięzcę wyłaniało jury złożone ze znanych postaci świata kultury);
  • półrocza (kandydowały o nią najlepsze filmy, w tym też takie, które nie zostały nagrodzone przez jury; nagrodą główną był samochód osobowy);
  • roku (walczyły o nią filmy miesiąca; w 1995 roku było to mieszkanie lub 50 000 zł);
  • specjalnych (przez pewien czas przyznawano nagrodę za zainscenizowaną komiczną reklamę; początkowo nagroda była przyznawana raz w miesiącu, a później - co tydzień; w konkursie brały udział 3 filmy, a do wygrania był zestaw sprzętu AGD lub audio-video).

Ponadto w programie emitowano filmy zza granicy (głównie z USA – amerykańskiego odpowiednika Śmiechu warte, ale także z innych krajów, np. z Niemiec czy Japonii).

W drugim odcinku, kiedy był pierwszy plebiscyt na film tygodnia (były 3 filmy) prawo głosu miały 3 osoby wybrane z widowni. W kolejnych odcinkach emitowano 3 - 4 filmy, a widownia w studiu wybierała film poprzez oklaski – im większe i dłuższe były oklaski, to dany film wygrywał. W kolejnych odcinkach prowadzący wybierali kopertę, w której znajdowały się numery rzędów, na których siedzieli widzowie. Po wylosowaniu numeru asystentka wybierała 5 osób z danego rzędu, który wybierali zwycięski film poprzez podniesienie "lizaków" z logo Śmiechu Warte. Pierwszy plebiscyt na wideo miesiąca wyglądał w ten sposób, że dziecko wybrane przez asystentkę z widowni wybierało z leżącej w studiu sterty nadesłanych kaset jedną kasetę, która z stawała się wideo miesiąca. Nagrany na niej film nie musiał brać udziału w konkursie "film tygodnia", ani nie musiał być wcześniej emitowany.

Prowadzący[edytuj | edytuj kod]

Główni prowadzący[edytuj | edytuj kod]

Prowadzący konkurs[edytuj | edytuj kod]

  • Klaudia Semeniuk, Anna Lewandowska-Kasprzycka i Marzena Kowalska (lipiec 1994 – wiosna 1996)
  • Katarzyna Suchorzewska, wcześniej Szopa (wiosna 1996 – grudzień 2007)
  • Magdalena Kotarba (grudzień 2007 – maj 2009)

Prowadzący początek z Drozdą[edytuj | edytuj kod]

Czołówki programu[edytuj | edytuj kod]

  • 1994–1997 W pierwszych kadrach czołówki prowadzący Tadeusz Drozda na tle fragmentu scenografii bierze rozmach, podnosi ręce i wydaje okrzyk (którego nie słychać), w późniejszych kadrach są przedstawione fragmenty śmiesznych filmów, które były prezentowane w programie, po ostatnim fragmencie rozmazany obraz scala się, jest pokazany fragment, jak Tadeusz Drozda pokazuje język, po czym uśmiecha się, z prawej strony wylatuje czerwony napis ŚMIECHU WARTE, po lewej pojawia się komputerowa animacja publiczności i kamerzysty, z prawej strony za napisem pojawia się szara kamera, obraz wpada w jej okrągły obiektyw, w którym widać postać w kapeluszu, płaszczu i okularach, która ma świński ryj, napis ŚMIECHU WARTE wpada na środek kadru, rozwiera się, przekręca i spada na dół kadru po czym szybko obraz rozmywa się i pojawia się studio programu. W trakcie trwania czołówki słychać wesołą i wpadającą w ucho melodię, na której końcu słychać śmiesznie zaśpiewany fragment „Śmiechu warte”.
  • 1997–1999 Na niebieskim tle pojawiają się różnokolorowe kasety VHS, na środku których są pokazywane fragmenty śmiesznych filmów, każda kolejno postępująca po sobie kaseta ma mniej taśmy po jednej, a więcej po drugiej stronie, jakby taśma płynęła coraz dalej. Na każdej ze szpuli jest delikatnie napisany napis ŚMIECHU WARTE, po ostatniej kasecie pojawia się kadr z publicznością, na nią jest nałożony czerwony napis ŚMIECHU WARTE, na którym siedzi animowany Tadeusz Drozda, który zlatuje w napisu i spada w dół. Pojawia się kamera, otwiera się jej ekran podglądowy, napis ŚMIECHU WARTE wpada na ten ekran, słychać dźwięk tłuczonego szkła, kadr z publicznością rozsypuje się, napis rozwiera się, po czym scala, obraz czołówki łamie się w połowie i chowa się po lewej i prawej stronie w dźwięku skrzypiących drzwi. Motyw muzyczny taki sam jak w czołówce z lat 1994–1997.
  • 1999–2002 W czołówce pokazywano różne śmieszne filmiki w telewizorkach na takim kolorowym tle z białym transparentnym logo programu, i na koniec jeszcze czerwone logo tytułowe programu.
  • 2002–2004, 2006–2009 Na samym początku słychać zmodyfikowaną śpiewaną frazę „Śmiechu warte” w wykonaniu Aleksandra Nowackiego, pojawia się złoty napis ŚMIECHU WARTE, leci on przez niebieski tunel, omija okienka, w których są prezentowane śmieszne filmy, napis podczas omijania okienek przekręca się w różne strony i przybiera różne kształty. W tle oprócz czołówki słychać różne dźwięki imitujące wpadki prezentowanych w czołówce filmików. Napis wylatuje z tunelu, zostaje ozłocony przez złoty pył, macha, przekręca się na tle studia po czym znika z ekranu. Czołówka przechodziła niewielkie modyfikacje podczas prowadzenia programu przez Krzysztofa Piaseckiego i Joannę Bartel (głównie zmieniły się filmy prezentowane w okienkach, jak i też były wplecione fragmenty wydań przez nich prowadzonych). Jesienią 2008 roku czołówka przeszła modyfikacje w postaci której wpleciono bąbelki.
  • 2005–2006 Czołówka z członkami Kabaretu Jurki. Na fioletowym tle, z bąbelkami członkowie kabaretu trzymali telewizorki ze śmiesznymi filmikami, patrząc na nie i robiąc różne miny, na końcu pojawiał się złoty napis ŚMIECHU WARTE. Czołówka była dynamiczna, melodia była zmodyfikowana, zaśpiewana w aranżacji kobiecej.

Odcinki jubileuszowe[edytuj | edytuj kod]

  • 100. odcinek – 28 stycznia 1996
  • 200. odcinek – 21 czerwca 1998
  • 300. odcinek – 23 lipca 2000
  • 400. odcinek – 28 lipca 2002
  • 500. odcinek – 3 września 2004
  • 600. odcinek – 10 listopada 2007

Spis serii[edytuj | edytuj kod]

Seria Okres emisji Pierwszy odcinek Ostatni odcinek Pora emisji
1 1994–1999 3 lipca 1994 sierpień 1999 niedziela 17.20
1999–2001 wrzesień 1999 sierpień 2001 niedziela 18.30
2001/2002 wrzesień 2001 sierpień 2002 niedziela 18.00
jesień 2002–zima 2003 wrzesień 2002 luty 2003 niedziela 13.15
2003/2004 marzec 2003 czerwiec 2004 niedziela 17.35
2 2004/2005 wrzesień 2004 czerwiec 2005 piątek 18.10
3 jesień 2005 wrzesień 2005 listopad 2005 piątek 18.00
grudzień 2005 sobota 13.15
zima–wiosna 2006 luty 2006 czerwiec 2006 sobota 16.30
lato 2006 czerwiec 2006 wrzesień 2006 sobota 10.00
4 wiosna 2007 kwiecień 2007 czerwiec 2007 sobota 18.00
5 2007/2008 wrzesień 2007 czerwiec 2008 sobota 15.30
6 wiosna 2008 wrzesień 2008 grudzień 2008 sobota 15.30
7 zima–wiosna 2009 styczeń 2009 16 maja 2009[1] piątek 15.40,
sobota 13.10

Odwołane emisje programu[edytuj | edytuj kod]

Emisja programu została odwołana 1 kwietnia 2005 roku z powodu pogorszenia się stanu zdrowia papieża Jana Pawła II, jak i tydzień później, 8 kwietnia 2005, podczas żałoby po jego śmierci. Program miał przerwę w emisji od września 2006 do II połowy kwietnia 2007 roku, bowiem dyrekcja Jedynki za czasów zarządu Bronisława Wildsteina chciała zakończyć już emisję tego programu.

Ekipa programu[edytuj | edytuj kod]

Reżyserem i scenarzystą był od samego początku aż po 620 odcinek z lutego 2008 Leszek Szopa, zaś od marca 2008 do maja 2009 Dariusz Goczał. Asystentem reżysera i montażem zajmował się Stefan Falkiewicz, producentem był Krzysztof Bielecki.

Miejsce kręcenia programu i wspomnienie o nim[edytuj | edytuj kod]

Śmiechu warte kręcono w Szczecinie przy ulicy Mieczysława Niedziałkowskiego 24. W latach 1994–1996 program był nagrywany w szczecińskim klubie „Imperium”, po czym został przeniesiony do studia TVP Szczecin. Został wspomniany w negatywnym świetle, w utworze hip-hopowej grupy Kaliber 44 „Litery”, wydanym na płycie 3:44 we wrześniu 2000 roku.

W jednym z odcinków sitcomu Świat według Kiepskich program został sparodiowany. Nazywał się tam „Warte śmiechu” i prowadził go Tadeusz Drozda[3]. Z kolei w odcinku Kocham Kino pojawiła się inna aluzja do programu („Śmichy Chichy”), kiedy to Ferdynand w rozmowie z Haliną wspominał swój nominowany w przeszłości film i narzekał, że jury było tam wybierane rzucaniem piłeczek jak w pierwowzorze.

Piosenka tytułowa[edytuj | edytuj kod]

Piosenka tytułowa została stworzona, zagrana i zaśpiewana przez Aleksandra Nowackiego[4].

W latach 2006–2007 piosenka była śpiewana przez Monikę Boras.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Z przerwą od września 2006 do kwietnia 2007.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Pamiętacie program "Śmiechu warte"? Dziś mija 10 lat od emisji ostatniego odcinka!, RMF FM [dostęp 2019-07-24] (pol.).
  2. Wayback Machine, 25 listopada 1999 [dostęp 2018-04-07] [zarchiwizowane z adresu 1999-11-25].
  3. Odcinek „Kiepskie żarty”.
  4. Piosenka „Śmiechu warte”.