Śnieżyca duża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Śnieżyca duża
Anser caerulescens[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

blaszkodziobe

Rodzina

kaczkowate

Podrodzina

gęsi

Plemię

Anserini

Rodzaj

Anser

Gatunek

śnieżyca duża

Synonimy
  • Anas caerulescens Linnaeus, 1758[2]
  • Chen caerulescens (Linnaeus, 1758)[3]
  • Anser hyperboreus Pallas, 1769[4]
Podgatunki
  • A. c. caerulescens (Linnaeus, 1758)
  • A. c. atlanticus (Kennard, 1927)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     w sezonie lęgowym

     zimowiska

Jaja

Śnieżyca duża[6], śnieżyca[7], gęś śnieżna[7][8] (Anser caerulescens) – gatunek dużego, wędrownego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych (Anatidae).

Systematyka i występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki C. caerulescens[9][2]:

  • A. caerulescens caerulescensWyspa Wrangla (północno-wschodnia Rosja), północna Alaska, północno-zachodnia Kanada.
  • A. caerulescens atlanticus – północno-wschodnia Kanada, północno-zachodnia Grenlandia.

Zimuje w USA i Meksyku[10].

Sporadycznie bywa obserwowana w Polsce (do 2014 odnotowano 62 stwierdzenia, łącznie obserwowano 97 osobników[11]), ze względu jednak na to, że nie ma pewności, czy były to pojawy naturalne, gatunkowi temu nadano kategorię D w klasyfikacji AERC i nie jest on zaliczany do awifauny Polski[12].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest wędrowna, gniazduje w tundrze, a zimuje na wilgotnych i pokrytych trawą obszarach. Występuje w dwóch odmianach barwnych: jasnej i ciemnej. Mierzy 70–75 cm, a rozpiętość skrzydeł wynosi 140–150 cm. Masa ciała wynosi 2,5–3,4 kg. Składa od 3 do 5 jaj i wysiaduje je przez 22–25 dni[13]. W zimie zwykle spotykana w stadach z innymi gatunkami, najczęściej z gęsią białoczelną. Podczas lotu odzywa się gdaczącymi okrzykami „koik” lub podobnymi.

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje śnieżycę dużą za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji w 2015 roku szacowano na 5,3–6,2 miliona osobników. Trend liczebności populacji jest rosnący[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anser caerulescens, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Snow Goose (Anser caerulescens) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-15)].
  3. Chen caerulescens, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2013-11-17] (ang.).
  4. Anser hyperboreus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2013-11-17] (ang.).
  5. a b Anser caerulescens, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  6. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Anserinae Vigors, 1825 - gęsi (wersja: 2019-07-21). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-09-30].
  7. a b Denis Lepage: Śnieżyca duża (Anser caerulescens) (Linnaeus, 1758). Avibase. [dostęp 2013-11-17].
  8. Busse i in. 1991 ↓, s. 175.
  9. Frank Gill, David Donsker (red.): Screamers, ducks, geese, swans (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-09-30].
  10. Snow Goose (ang.). W: All About Birds [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. [dostęp 2020-07-28].
  11. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 31. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2014. „Ornis Polonica”. 56, s. 99–136, 2015. 
  12. Aneks: gatunki stwierdzone w Polsce do 01.07.2018, lecz nie zaliczone do awifauny krajowej. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. [dostęp 2020-07-28].
  13. Jessica Logue: Anser caerulescens (ang.). Animal Diversity Web, 2002. [dostęp 2010-04-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy. Przewodnik ilustrowany. Warszawa: Świat Książki, 2007. ISBN 978-83-247-0818-5.
  • Przemysław Busse (red.), Zygmunt Czarnecki, Andrzej Dyrcz, Maciej Gromadzki, Roman Hołyński, Alina Kowalska-Dyrcz, Jadwiga Machalska, Stanisław Manikowski, Bogumiła Olech: Ptaki. T. I. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0563-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]