Śpiąca królewna (film 1959)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Śpiąca królewna
Sleeping Beauty
Gatunek fantasy
Data premiery Stany Zjednoczone 29 stycznia 1959
Polska 1962
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 75 min
Reżyseria Clyde Geronimi
Scenariusz Milt Banta
Winston Hibler
Bill Peet
Joe Rinaldi
Ted Sears
Ralph Wright
Główne role Mary Costa
Bill Shirley
Eleanor Audley
Verna Felton
Barbara Jo Allen
Barbara Luddy
Taylor Holmes
Bill Thompson
Muzyka George Bruns
Montaż Roy M. Brewer Jr., Donald Halliday
Produkcja Walt Disney
Wytwórnia Walt Disney Productions
Dystrybucja Stany Zjednoczone Buena Vista Film Distribution Company
Polska Centrala Rozpowszechniania Filmów
Budżet 6 mln USD
Przychody brutto 51,6 mln USD

Śpiąca Królewna (ang. Sleeping Beauty) – amerykański pełnometrażowy film animowany z 1959 roku, nawiązujący do francuskiej baśni Śpiąca królewna Charles’a Perraulta. Film został wyprodukowany przez wytwórnię filmową Walt Disney Pictures.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Dawno, dawno temu żył król Stefan wraz ze swoją małżonką. Gdy urodziła im się córeczka, nazwali ją Aurora, na cześć bogini jutrzenki Aurory. Na uroczystość z okazji narodzin królewny zaproszono wszystkich mieszkańców królestwa, a także króla Huberta i jego syna Filipa. Książę Filip i Aurora mieli być ogłoszeni narzeczonymi. Zjawiły się także trzy Dobre Wróżki: Flora, Hortensja i Niezabudka, które obdarowały Aurorę różnymi zaletami: Flora urodą, a Hortensja pięknym głosem. Zanim Niezabudka zdążyła złożyć swój dar, zjawiła się Czarownica, która przeklęła Aurorę. Zły urok miał sprawić, że w dniu swoich szesnastych urodzin przed zachodem słońca królewna zrani się w palec i umrze.

Kiedy Czarownica zniknęła, Niezabudka zamieniła klątwę i oto królewna miała zapaść w głęboki sen, a ze snu miał ją zbudzić pocałunkiem książę. Wróżki wymyśliły plan ocalenia Aurory: przebrały się za wieśniaczki, zabrały królewnę z zamku i razem z nią ukryły się głęboko w lesie, w opuszczonej chacie drwala i przez szesnaście lat żyły bez używania magii. Królewnie nadały imię Różyczka i zataiły przed nią jej królewskie pochodzenie. W dniu szesnastych urodzin zorganizowały dla niej przyjęcie niespodziankę, ale najpierw musiały nakłonić ją do wyjścia na spacer. Tam Różyczka poznała pewnego młodzieńca, który okazał się nikim innym jak księciem Filipem. Młodzi zakochali się w sobie i umówili wieczorem w chatce drwala. Tymczasem wróżki nie radziły sobie z przygotowaniem niespodzianki i zdecydowały się użyć magii. Wtedy doszło do kłótni pomiędzy Florą a Niezabudką, że sukienka dla Różyczki ma być różowa (według Flory) lub błękitna (według Niezabudki). Przypadkowo Niezabudka zmienia ubrania Flory na błękitne, po czym rozpoczyna się bitwa na czary, podczas której obydwie wróżki zmieniały sobie nawzajem kolor ubioru, przy czym iskry wylatywały z komina, które przypadkowo zauważył kruk Czarownicy. Wtedy podleciał bliżej, aby się temu przyjrzeć. Kiedy wszystko było już gotowe, Aurora wróciła z lasu i poinformowała ciotki o swoich planach. Wówczas wróżki powiedziały jej prawdę o jej pochodzeniu, a całą rozmowę usłyszał kruk, który natychmiast odleciał do swojej pani.

Kiedy Wróżki wraz z królewną były w zamku, Czarownica zahipnotyzowała ją i zaprowadziła na wieżę, gdzie zmusiła ją do dotknięcia wrzeciona. Wtedy wypełniła się przepowiednia Czarownicy, jednak wróżki nie pozwoliły, by wszystko stało się po jej myśli – rzuciły czar, w którego efekcie zasnęli wszyscy mieszkańcy zamku i mieli się obudzić dopiero wówczas, gdy obudzi się Aurora. Gdy wróżki dowiedziały się, że tajemniczym wybrankiem Różyczki był właśnie książę Filip,wyprawiły się w Zakazane Góry, do zamku Czarownicy, by uwolnić uwięzionego przez nią księcia. Uzbroiły go, by mógł ruszyć na ratunek Aurorze, ale na drodze stawała im ciągle Czarownica. Kiedy przedarli się przez jej kolczasty mur, zmieniła się w smoka i Filip, z pomocą wróżek, w ostatniej chwili wbił miecz prosto w serce smoka. Wtedy droga do prawdziwej miłości była już prosta – książę dotarł do wieży, w której spoczywała królewna i pocałował ją. Pocałunek zdjął czar z królewny i całego zamku. Filip z Aurorą żyli długo i szczęśliwie.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Postać Model Głos
królewna Aurora / Różyczka Helene Stanley Mary Costa
królewicz Filip Ed Kemmer Bill Shirley
Czarownica Eleanor Audley
Flora Verna Felton Frances Bavier
Hortensja Barbara Jo Allen Madge Blake
Niezabudka Barbara Luddy Spring Byington
król Stefan Taylor Holmes ?
król Hubert Bill Thompson
królowa Lea Verna Felton Jane Fowler
pachołki Czarownicy Bill Amsbery
Candy Candido
Pinto Colvig
kruk Diablo Dallas McKennon
sowa
Narrator Marvin Miller
śpiew Thurl Ravenscroft

Piosenki[edytuj | edytuj kod]

  • „Hail to the Princess Aurora” („Wiwat królewna Aurora”)
  • „Gifts of the Beauty” („Przyjmij dar”)
  • „I Wonder” („Dlaczego”)
  • „Once Upon a Dream” („Znam ze snu”) – piosenka przewodnia filmu
  • „Poor Aurora, Sleeping Beauty” („Śpij, słodko śpij”) – piosenka tytułowa

Dystrybucja i wznowienia[edytuj | edytuj kod]

W Polsce film ten został wydany ponownie w 1995 roku przez Imperial Entertainment[1].

W 2014 powstał film Czarownica (ang. Maleficent), który skupia się wokół postaci Diaboliny. W tytułową rolę wcieliła się amerykańska aktorka Angelina Jolie.

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wersja (1962)[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Studio Opracowań Filmów w Warszawie
Reżyseria: Henryka Biedrzycka
Teksty piosenek: Joanna Kulmowa
Wystąpili:

Lektor: Andrzej Łapicki

Druga wersja (1995)[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Studio Opracowań Filmów w Warszawie
Reżyseria: Izabella Falewiczowa
Dialogi:

Teksty piosenek: Joanna Kulmowa
Dźwięk: Alina Hojnacka-Przeździak
Montaż: Gabriela Turant-Wiśniewska
Kierownictwo muzyczne: Mirosław Janowski
Kierownictwo produkcji: Mieczysława Kucharska
Wystąpili:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]