Śródmieście (Kalisz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Kalisza Śródmieście
Osiedle Kalisza
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miasto Kalisz
Powierzchnia 1,76[1] km²
Populacja (2015)
• liczba ludności

17 258[1]
• gęstość 9805,7 os./km²
Położenie na mapie Kalisza
Mapa lokalizacyjna Kalisza
Śródmieście
Śródmieście
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Śródmieście
Śródmieście
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Śródmieście
Śródmieście
Ziemia51°45′48″N 18°05′27″E/51,763256 18,090964
Portal Portal Polska

Śródmieścieosiedle Kalisza, centralna część miasta, skupiająca najważniejsze funkcje administracyjne, handlowe i usługowe. Usytuowane w rozległej dolinie Prosny, otoczone wzgórzami z których dobrze widoczne są wieże ratusza i licznych kościołów.

Osiedle dzieli się administracyjnie na Śródmieście I i Śródmieście II.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po zniszczeniu grodu na Zawodziu przez Henryka Brodatego, książę wybudował gród w innym miejscu, wyznaczając na ten cel piaszczyste wyspy, rozgałęzionych odnóg Prosny[2]. Lokacja grodu jako miasta, nastąpiła pomiędzy 1253 a 1260 rokiem[2]. Obok grodu wybudowano kościół św. Mikołaja, rozplanowano ulice, place oraz rynek na którym pobudowano pierwszy w historii Kalisza ratusz (wzmiankowany po raz pierwszy w 1426)[2]. Po wybudowaniu kościoła, do miasta sprowadzono franciszkanów, którzy z fundacji księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego i jego żony księżnej Jolanty wybudowali kościół św. Stanisława wraz z klasztorem[2]. W XIV w. miasto otoczono murami obronnymi, wybudowano zamek (rozebrany w latach 1803–1804[3]) oraz drewniany kościół NM Panny[2]. Do Śródmieścia przylegały przedmieścia: Wrocławskie, Toruńskie i Piskorzewskie; a do miasta prowadziło pięć mostów zbudowanych nad odnogami Prosny[2].

W 1706 miasto przeżyło upadek, po bitwie rozegranej pod Kaliszem, kiedy to w wyniku starcia zbrojnego w mieście ocalało 12 kamienic i 32 domy drewniane[2]. W 1792 wielki pożar zniszczył prawie cały Kalisz wraz z m.in. gmachem ratusza i zamkiem, a w mieście pozostało około 100 mieszkańców[2]. W 1914 wojska niemieckie, zburzyły kaliskie zabytkowe Śródmieście, niszcząc 426 budynków[2]. W latach 1920–1925 odbudowano miejski ratusz według projektu Sylwestra Pajzderskiego, na uroczystość wbudowania kamienia węgielnego pod jego budowę zaproszono ówczesnego premiera Wincenta Witosa[2].

Po II wojnie światowej miasto liczyło niecałe 43 tysiące mieszkańców[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Zabytki Śródmieścia
Pozostałości średniowiecznych murów miejskich
Dawne kolegium i pałac arcybiskupi

Ulice[edytuj | edytuj kod]

Ważniejszymi ulicami Śródmieścia są: Babina, Bankowa, Pl. Bogusławskiego, Pl. Jana Pawła II, Pl. św. Józefa, Chodyńskiego, Czaszkowska, Częstochowska, Fabryczna, Główny Rynek, Jasna, Joselewicza, Kanonicka, Kazimierzowska, Kolegialna, Kredytowa, Krótka, Łazienna, Mostowa, Narutowicza, Nowy Świat, Parczewskiego, Pułaskiego, Sukiennicza, Śródmiejska, Teatralna, Towarowa, Ułańska, Wał Staromiejski, Al. Wolności, Wspólna, Zamkowa, 3 Maja.

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Teatr[edytuj | edytuj kod]

Filharmonia[edytuj | edytuj kod]

Kina[edytuj | edytuj kod]

Znane osoby związane z kaliskim Śródmieściem[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b MSIP Kalisz
  2. a b c d e f g h i j k Władysław Kościelniak, Wędrówki po moim Kaliszu, Kalisz: Edytor, 2010, ISBN 978-83-60579-56-5.
  3. Janusz Tomala: Kalisz – miasto lokacyjne w XIII-XVIII wieku : studium archeologiczno-architektoniczne. Kalisz: Edytor, 2004, s. 45–51. ISBN 83-919877-4-4.